درمانهاي ADHD بيشفعال-تکانشگر

توسط پزشک ما بررسی و تأیید شده است.

اغلب، والدین وقتی فرزندانشان را می‌بینند که بیش از حد فعال هستند و در نشستن آرام در کلاس مشکل دارند، در تمرکز مشکل دارند و در انجام تکالیف خود مشکل دارند، یا حتی اغلب فراموش می‌کنند و اغلب چیزها را گم می‌کنند، نگران می‌شوند. رفتارهایی مانند این ممکن است نشان دهنده وجود بیماری به نام ADHD در کودک باشد.

اختلال بیش فعالی و کمبود توجه (ADHD) یک اختلال عصبی-رشدی است که اغلب در کودکان تشخیص داده می‌شود. کودکان مبتلا به ADHD اغلب در شرکت در کلاس‌های درس، تعامل با همسالان و انجام فعالیت‌های روزانه مشکل دارند. 

علائم ADHD

بسیاری از کودکان در تمرکز کردن مشکل دارند یا بی‌قرار هستند. با این حال، در کودکان مبتلا به ADHD، علائمی مانند بیش‌فعالی، تکانشگری و مشکل در تمرکز بسیار شدیدتر و مکرراً رخ می‌دهد که می‌تواند در فعالیت‌های روزانه آنها چه در خانه و چه در مدرسه و همچنین در معاشرت اختلال ایجاد کند. سه نوع اصلی ADHD وجود دارد:

عدم تمرکز

کودکانی که به این نوع ADHD مبتلا هستند، اغلب در تمرکز، سازماندهی وظایف و تکمیل کار مشکل دارند. آنها به راحتی حواسشان پرت می‌شود و اغلب چیزهای مهم را فراموش می‌کنند. سایر ویژگی‌هایی که اغلب ظاهر می‌شوند عبارتند از: 

• تمرکز روی یک چیز برای مدت طولانی دشوار است.

• اغلب چیزهای مهم، مانند تکالیف، قرار ملاقات‌ها یا وسایل شخصی را فراموش می‌کند.

• مشکل در مدیریت زمان، وظایف و دارایی‌های شخصی. 

• ذهن به راحتی توسط چیزهای دیگر منحرف می‌شود و انجام وظایف را دشوار می‌کند.

• تمایل دارد از کارهایی که نیاز به تلاش ذهنی زیادی دارند، اجتناب کند.

• اغلب به دلیل عدم توجه به جزئیات اشتباه می‌کند.

• اغلب دستورالعمل‌ها را دنبال نمی‌کند یا وظایف را به درستی انجام نمی‌دهد. 

بیش فعالی-تکانشگری

کودکانی که از نوع بیش فعال-تکانشگر ADHD هستند، اغلب بسیار فعال هستند و در یک جا ماندن مشکل دارند. آنها انرژی زیادی دارند و اغلب بدون هدف حرکت می‌کنند. علاوه بر این، آنها تمایل دارند بدون فکر کردن به عواقب، به صورت تکانشی عمل کنند. ویژگی‌های دیگری که اغلب مشاهده می‌شوند عبارتند از:

• نمی‌توانید بی‌حرکت بمانید و مدام حرکت کنید، مثلاً پاها یا بازوهایتان را تکان دهید.

• مشکل در نشستن، اغلب ایستادن یا تغییر وضعیت هنگام نشستن. 

• اغلب در جاهایی که نباید باشند، مانند میز یا صندلی، می‌دوند یا از آنها بالا می‌روند.

• هنگام بازی یا انجام فعالیت‌هایی که باید آرامش‌بخش باشند، بیش از حد فعال است.

• همیشه در حال حرکت است و به نظر می‌رسد که هرگز خسته نمی‌شود (پر از انرژی).

• دوست دارد مدام حرف بزند.

• اغلب قبل از اینکه حرف دیگران تمام شود، صحبت آنها را قطع می‌کند.

• منتظر ماندن برایش دشوار است و اغلب مثلاً هنگام ایستادن در صف، از روی دیگران رد می‌شود.

• اغلب مزاحم دیگران می‌شود و به مرزهای دیگران احترام نمی‌گذارد، مثلاً بدون اجازه از وسایل دیگران استفاده می‌کند. 

ترکیب

از بین تمام انواع ADHD، نوع ترکیبی رایج‌ترین و رایج‌ترین نوع است. کودکان مبتلا به این نوع معمولاً علائم ترکیبی از مشکلات تمرکز و رفتار بیش‌فعالی-تکانشی را نشان می‌دهند.

برای تأیید ابتلای کودک به ADHD، علائم معمول این اختلال باید از دوران کودکی ظاهر شده و برای مدت طولانی، معمولاً بیش از شش ماه، ادامه داشته باشند. این علائم همچنین باید بر زندگی روزمره در جنبه‌های مختلف، مانند خانه، مدرسه یا سایر محیط‌های اجتماعی، تأثیر بگذارند. 

علل ADHD

متخصصان هنوز به طور قطعی علت اصلی ADHD را نمی‌دانند. با این حال، عوامل متعددی که ممکن است در آن نقش داشته باشند عبارتند از:

• ژنتیک: سابقه خانوادگی ADHD می‌تواند خطر ابتلا به ADHD را افزایش دهد.

• تغییرات در ساختار مغز: تحقیقات نشان می‌دهد که تفاوت‌هایی در ساختار مغز کودکان مبتلا به ADHD وجود دارد.

• عوامل محیطی: قرار گرفتن در معرض مواد خاص در دوران بارداری یا کودکی می‌تواند باعث ADHD شود. 

نحوه درمان کودکان مبتلا به ADHD

درمان کودکان مبتلا به ADHD معمولاً شامل ترکیبی از رفتار و دارو است. در اوایل کودکی، درمان اولیه توصیه شده آموزش والدین و معلمان برای اجرای استراتژی‌های خاص است. یکی از روش‌های درمانی مؤثر برای کودکان مبتلا به ADHD، درمان تعامل والد-کودک (PCIT) است که به بهبود رابطه بین کودکان و والدینشان کمک می‌کند.

درمان ADHD با هدف کمک به کودکان در مدیریت علائم انجام می‌شود. برخی از گزینه‌های درمانی عبارتند از:

رفتار درمانی

• آموزش والدین در مدیریت رفتار: برای کودکان خردسال، به والدین آموزش داده می‌شود که چگونه رفتار فرزند خود را مدیریت کنند. به عنوان مثال، تهیه یک برنامه منظم و دادن پاداش به کودکان وقتی که رفتار خوبی دارند. 

• بازی یا صحبت درمانی: وقتی کودکان بزرگتر شدند، می‌توان آنها را به بازی یا صحبت برای ابراز احساساتشان دعوت کرد.

درمان

• داروهای محرک: این داروها می‌توانند اولین انتخاب باشند زیرا می‌توانند تمرکز را بهبود بخشیده و تکانشگری را کاهش دهند، مانند دکستروآمفتامین و متیل فنیدات. 

• داروهای غیرمحرک: این نوع دارو عموماً کندتر عمل می‌کند اما اثرات آن می‌تواند طولانی‌تر باشد، مانند اتوموکستین یا کلونیدین.