ویروس HPV یا پاپیلومای انسانی شناخته شده است به عنوان عامل اصلی در تمام سرطان‌های دهانه رحم. از بین 12 تا 14 نوع مختلف HPV، انواع 16، 18، 31، 33، 35، 39، 45، 51، 52، 56، 58، 59، و 66 (معروف به HRHPV) به عنوان عوامل اصلی سرطان دهانه رحم شناخته می‌شوند. اما حتی در ژنوتیپ‌های مختلف این ویروس، میزان خطر متفاوت است.

HPV16 و HPV18 به طور خاص به عنوان دو ژنوتیپ با بیشترین احتمال سرطان شناخته شده‌اند. HPV16 باعث حدود 50-60 درصد از سرطان دهانه رحم می‌شود و HPV18 نیز مسئول حدود 10-15 درصد از آن است. بسیاری از برنامه‌های غربالگری این دو ژنوتیپ را به‌صورت جداگانه یا در مجموعه‌های مختلف از سایر انواع پرخطر ویروس شناسایی می‌کنند. معمولا برای مدیریت این دو ژنوتیپ از روش‌هایی مانند کولپوسکوپی استفاده می‌شود. با این حال، HPV16 با خطرات متفاوتی نسبت به HPV18 همراه است و این مسئله باید حتما در برنامه‌های پیشگیری مدنظر قرار گیرد.

در این مقاله، ما به انواع ژنوتیپ‌های مختلف ویروس HPV می‌پردازیم و همچنین به موضوعاتی از جمله درمان قطعی ویروس HPV و زندگی مفید آن می‌پردازیم. اگر HPV به هر نحوی زندگی شما را تحت تأثیر قرار داده است، این مقاله را حتما بخوانید!

کدام ژنوتیپ های ویروس hpv خطرناک هستند؟ 

گونه‌های HPV عمدتاً به عنوان “غیرسرطانزا” یا “آنکوژن” شناخته می‌شوند، بر اساس این که آیا فرد را در معرض خطر ابتلا به سرطان قرار می‌دهند یا خیر. آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان تأیید می‌کند که ۱۳ نوع HPV ممکن است باعث سرطان دهانه رحم شوند و حداقل یکی از این انواع می‌تواند باعث سرطان فرج، واژن، آلت تناسلی، مقعد و برخی از سرطان‌های سر و گردن (به‌ویژه اوروفارنکس که شامل پشت گلو، پایه زبان و لوزه‌ها) شود. انواع HPV که می‌توانند زگیل تناسلی را ایجاد کنند، با انواعی که ممکن است باعث سرطان شوند، یکسان نیستند.

طول عمر ژنوتیپ های ویروس hpv خارج از بدن چقدر است؟

زنده‌ماندن ویروس HPV روی سطوح به شدت تحت تأثیر دما و شرایط محیطی مختلف است. به‌عنوان مثال، در دماهای بسیار سرد یا بسیار گرم، این ویروس ممکن است غیرفعال شود.

در شرایط آزمایشگاهی، ویروس HPV در دمای حدود ۷۰- درجه سانتیگراد فعال باقی می‌ماند، اما با افزایش دما به بیش از ۵۶ درجه سانتیگراد، ویروس در کمتر از ۱۰ دقیقه غیرفعال می‌شود. این نشان می‌دهد که حرارت محیط برای فعالیت این ویروس بسیار حیاتی است.

ویروس HPV خاصیتی دارد که به آن “رطوبت‌پذیر” می‌گویند و در محیط‌های مرطوب و در صورت وجود آب، تا ۲۴ ساعت می‌تواند زنده بماند. این به معنای احتمال انتقال این ویروس در محیط‌هایی مانند استخر، سونا، جکوزی، توالت‌فرنگی و حمام است. همچنین، مرطوب بودن محیط دهانه رحم نیز یکی از دلایل انتقال این ویروس است. با این‌ حال، به‌محض ورود این ویروس به محیط‌های خشک، در مدت‌زمان مشخصی غیرفعال می‌شود.

ویروس HPV همچنین به محیط‌هایی با pH بین ۶ تا ۸ علاقه دارد. هنگامی که مقدار pH خارج از این بازه باشد، فعالیت این ویروس به شدت کاهش می‌یابد؛ بنابراین، انتخاب محیط با pH مناسب برای نگهداری لباس‌ها و حوله‌ها بسیار حائز اهمیت است.

روش بهتری برای محافظت در برابر HPV وجود دارد که قبل از شروع فعالیت جنسی واکسینه شوید. در حال حاضر، سه واکسن توسط FDA برای جلوگیری از HPV تایید شده است. این واکسن ها شامل سه مدل گارداسیل(2ظرفیتی و 4 ظرفیتی و 9 ظرفیتی) است که در ایران نیز موجود می باشد.

حمله پانیک معمولا بین ۵ تا ۲۰ دقیقه طول می‌کشد، اما در برخی موارد علائم ممکن است تا یک ساعت ادامه یابند. شدت علائم اغلب در عرض چند دقیقه به اوج خود می‌رسد و سپس به‌تدریج فروکش می‌کند. پس از پایان حمله، فرد ممکن است احساس خستگی، فرسودگی یا اضطراب باقی‌مانده داشته باشد. 

آیا بیماری پانیک خطرناک است؟

به‌طور‌کلی، حملات و بیماری پانیک به‌خودی‌خود خطرناک نیستند اما می‌توانند بسیار ترسناک و مختل‌کننده زندگی باشند. حملات پانیک دوره‌های ناگهانی ترس شدید همراه با علائم مختلف هستند که به دلیل واکنش طبیعی بدن به استرس ایجاد می‌شوند. این واکنش‌ها بخشی از پاسخ “جنگ یا گریز” بدن هستند و به‌خودی‌خود به اندام‌ها یا سیستم‌های بدن آسیب نمی‌رسانند. 

اختلال وحشت زدگی یا همان پانیک زمانی رخ می‌دهد که حملات مکرر و غیرمنتظره باشند و فرد از ترس وقوع حمله بعدی از موقعیت‌های خاص اجتناب کند که این کار می‌تواند عملکرد فرد را تحت‌تاثیر قرار دهد و کیفیت زندگی را کاهش دهد.

علت بیماری پانیک چیست؟

تاکنون علت دقیق حملات پنیک مشخص نشده است اما گفته می‌شود مغز و سیستم عصبی نقش کلیدی در نحوه درک و مدیریت ترس و اضطراب ایفا می‌کنند. اضطراب و پانیک می‌توانند پاسخی طبیعی به استرس باشند. هنگامی که مغز هشدارهای خطر را دریافت می‌کند، به غده فوق‌کلیوی دستور می‌دهد تا آدرنالین که گاهی به آن اپی‌نفرین یا هورمون “جنگ و گریز” نیز گفته می‌شود، ترشح کند. در ادامه، علل احتمالی حمله پانیک را بررسی می‌کنیم:

• عوامل جسمی و بیولوژیکی

اختلال در عملکرد آمیگدالا(بخشی از مغز که ترس و سایر احساسات را پردازش می‌کند) 

• اختلال در تعادل مواد شیمیایی مغز

عدم تعادل شیمیایی در گاما-آمینوبوتیریک اسید (GABA)، کورتیزول، نوراپی نفرین و سروتونین 

• عوامل ژنتیکی

وجود سابقه اختلالات اضطرابی یا پانیک در خانواده

• عوامل محیطی

رویدادهای استرس‌زای زندگی مانند مشکلات کاری، تجربه یک تروما مانند شکست در کار یا از‌دست‌دادن عزیزان

• تجربیات زندگی

تجربیات ناگوار دوران کودکی مانند مورد تجاوز قرار‌گرفتن

• مشکلات جسمی

ابتلا به بیماری‌هایی مانند مشکلات تیروئید یا بیماری‌های قلبی

• پاسخ به محرک‌ها

استفاده از محرک‌هایی مانند مصرف کافئین یا مواد مخدر برای مثال، آمفتامین‌ها یا کوکائین

• سایر اختلالات روان

ابتلا به افسردگی یا انواع دیگر اختلالات اضطرابی مانند اختلال اضطراب فراگیر، اضطراب جدایی، اختلال اضطراب اجتماعی یا فوبیاهای خاص

• ویژگی‌های خلقی

تمایل طبیعی به نگرانی و واکنش بیش از حد سیستم استرس بدن به دلیل احساساتی مانند ترس یا شرم

حملات پانیک اغلب ریشه‌های روان‌شناختی دارند و ممکن است با اضطراب، ترس‌های درونی یا تجارب گذشته در ارتباط باشند؛ برای آشنایی با نقش ذهن و روان در بروز این حملات، مقاله روانشناسی چیست را مطالعه فرمایید.

چه چیزی حملات پانیک را تحریک می‌کند؟

برای کسانی که دچار پانیک اتک می‌شوند، این سوال مطرح است که عوامل تحریک‌کننده حملات پانیک چیست؟ اغلب هیچ محرک مشخص و قطعی برای حملات ناگهانی پانیک وجود ندارد. چرا که مهم است بدانید، یکی از معیارهای اختلال وحشت زدگی یا همان پانیک این است که حملات بدون محرک شناخته‌شده‌ای رخ می‌دهند.

با‌این‌حال، افرادی که فوبیا دارند ممکن است در مواجهه با محرک‌های مرتبط با فوبیا دچار حمله پانیک شوند. برای مثال، فردی با تریپانوفوبیا(ترس شدید از سوزن) ممکن است هنگام خون‌گیری برای آزمایش دچار حمله ناگهانی پانیک شود. برای برخی افراد، ترس از تجربه یک حمله شدید پانیک به‌خودی‌خود می‌تواند کافی باشد تا حمله‌ای را تحریک کند. 

زگیل‌ها زمانی شروع به رشد می‌کنند که سلول‌های پوستی زودتر از حالت طبیعی رشد نمایند. زیرا در این حالت به ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) آلوده می‌شوند. در میان 150 نوع (HPV) حدود 10 عامل ایجاد زگیل‌های پوستی از جمله زگیل‌های سطحی، کف پا و تخت، این دسته به شمار می‌روند.

برخی از سویه‌های دیگر باعث ایجاد زگیل مقعدی و زگیل تناسلی می‌شوند. همچنین دسته‌ای دیگر از انواع (HPV) که از طریق رابطۀ جنسی منتقل می‌شوند، در بروز سرطان‌های رحم و سایر سرطان‌های دستگاه تناسلی نقش دارند. اما گونه‌هایی که باعث ایجاد زگیل‌های پوستی می‌شوند به ندرت با سرطان ارتباط دارند.

راه های انتقال زگیل

همۀ ما به طور مکرر در معرض ابتلا به ویروس (HPV) قرار داریم. به عنوان مثال زمانی که با یکدیگر دست می‌دهیم یا دستگیره را لمس می‌کنیم، احتمال ابتلا افزایش می‌باید. در حالی که تنها برخی از افراد دچار زگیل می‌شوند و به همین دلیل توضیح این موضوع دشوار است. کودکان و افراد مبتلا به ناهنجاری‌های سیستم ایمنی در گروه افراد آسیب پذیر به حساب می‌آیند.

به دلایلی که تا کنون مشخص نیست، افرادی که در مشاغل خاصی در تماس مستقیم با گوشت، ماهی یا مرغ‌های زنده قرار دارند، مستعد ابتلا به این ویروس خواهند بود. به صورت کلی، محدود افرادی در معرض ابتلا به این ویروس قرار دارند.

زگیل‌های پوستی به صورت معمول مسری نیستند. آن‌ها می‌توانند از طریق تماس مستقیم، به طور عمده از طریق شکستگی در پوست، از فردی به فرد دیگر منتقل شوند. بنابر مطالعات، شما می‌توانید زگیل‌ها را از سطوحی مانند کف اتاق‌های رختکن یا دوش حمام دریافت کنید. اما منبع مشخصی جهت آگاهی از تعداد دفعات ابتلا وجود ندارد.

زگیل‌های یک قسمت از بدن می‌تواند به مناطق دیگر نیز منتقل شود، بنابراین شستن دست و هر قسمتی از بدن که با زگیل‌های پوستی شما در تماس است، از جمله ناخن یا انگشتان دست اهمیت دارد.

عفونت ویروس زگیل

عفونت ویروس زگیل متفاوت از عفونت‌های باکتریایی دیگر مانند گلودرد استرپتوکوکی است که افراد زیادی به آن مبتلا می‌شوند. از این رو درمان خاص خود را دارد. زیرا به صورت مشخص و با روند قابل ملاحظه‌ای پیشرفت می‌کند. روش‌های درمان زگیل بسیار کمتر از موارد دیگر قطعی است.

به گفتۀ دکتر «سوزان اولبریخت» متخصص پوست، ویروس زگیل در لایۀ بالایی پوست قرار دارد و به همین دلیل بیان محل یا میزان دریافت این ویروس ممکن نیست. ویروس ممکن است سال‌ها در این محل زندگی کند. پس از این مدت در پوست به صورت زگیل ظاهر ‌شود. زمانی که زگیل از بین رفت، هنوز می‌توان ویروس را در اپیدرم مشاهده کرد.
انواع متداول زگیل های پوستی

ظاهر زگیل‌های مختلف با مشخصات مشترک در ظاهر یعنی سطح برجسته، خشن و گاهی اوقات با لکه‌های تیره دیده شده‌اند. رنگ زگیل‌های معمولی به صورت روشن تا خاکستری یا قهوه‌ای و بیشتر روی دست دیده می‌شود. اما ممکن است در هر جایی از بدن با این ویِژگی ظاهر شود. درمان آن دسته از زگیل‌هایی که در زیر و اطراف ناخن و انگشتان پا بوجود می‌آ‌یند، در مقایسه با انواع دیگر دشوار است.
زگیل ناحیه تناسلی

زگیل‌های تناسلی یکی از رایج‌ترین انواع عفونت‌های مقاربتی است. تقریباً همۀ افراد فعال جنسی در برخی از مراحل زندگی خود حداقل به یک نوع ویروس پاپیلومای انسانی (HPV)، ویروسی که باعث زگیل‌های تناسلی می‌شود، آلوده می‌شوند. زگیل‌های تناسلی بر بافت‌های مرطوب ناحیۀ تناسلی تأثیر می‌گذارد. آن‌ها مانند برجستگی‌های کوچک و گوشتی به نظر می‌رسند یا ظاهری شبیه گل کلم دارند. در بسیاری از موارد زگیل‌ها برای دیده شدن بسیار کوچک و ریز با تشخیص دکتر زگیل تناسلی تشخیص داده می‌شوند.

برخی از سویه‌های (HPV) دستگاه تناسلی می‌توانند باعث ایجاد زگیل تناسلی گردند. در حالی که برخی دیگر می‌توانند باعث سرطان شوند. واکسن می‌تواند به محافظت در برابر برخی از گونه‌های (HPV) دستگاه تناسلی کمک کند. در زنان زگیل‌های تناسلی می‌توانند روی مجرا، دیواره‌های واژن، ناحیۀ بین دستگاه تناسلی خارجی و مقعد، کانال مقعد و دهانۀ رحم رشد کنند. در مردان ممکن است در نوک یا شاخۀ آلت تناسلی، بیضه یا مقعد ایجاد شوند. زگیل تناسلی همچنین در دهان یا گلوی شخصی که با فرد آلوده تماس جنسی دهانی داشته است، وجود دارد.
علائم و نشانه های زگیل‌های تناسلی عبارتند از:

    تورم کوچک، گوشتی، قهوه‌ای یا صورتی در ناحیۀ تناسلی
    شکلی شبیه گل کلم از نمای چندین زگیل نزدیک به هم
    خارش یا ناراحتی در ناحیه تناسلی
    خونریزی همراه با مقاربت

زگیل‌های تناسلی گاهی آنقدر ریز و صاف می‌شوند که قابل تشخیص و دیدن نیست. اما به ندرت زگیل‌های تناسلی در فردی که دارای ضعف سیستم ایمنی است، می‌تواند به صورت دسته‌های بزرگ دیده شود.

جراحی کیست تخمدان زمانی انجام می‌شود که درمان‌ های دارویی مؤثر نیستند یا احتمال بروز عوارض وجود دارد و از مهم ترین دلایل انجام این جراحی باید به موارد زیر اشاره کرد:

بزرگ بودن کیست

وقتی اندازه کیست تخمدان از حد طبیعی ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر فراتر رود، باعث فشار بر مثانه، روده یا بافت‌ های اطراف می‌شود و علائمی مانند احساس سنگینی در شکم، نفخ یا درد ایجاد می‌کند که در این وضعیت، احتمال پارگی یا پیچ خوردگی تخمدان نیز افزایش می‌یابد و به‌ همین دلیل پزشک برای جلوگیری از آسیب‌ و بررسی ماهیت دقیق کیست، انجام جراحی را پیشنهاد می‌کند تا در عین برداشتن کیست، عملکرد طبیعی تخمدان حفظ شود.

پارگی کیست

در برخی موارد، دیواره کیست نازک می‌شود و در اثر فعالیت شدید، رابطه جنسی یا حتی به‌ طور خود به‌ خود پاره می‌شود و پارگی کیست منجر به نشت مایع یا خون به داخل حفره شکمی شده و درد شدید و ناگهانی ایجاد می‌کند و در صورت خونریزی زیاد یا علائم شوک، جراحی برای کنترل خونریزی، پاکسازی حفره شکمی و جلوگیری از عفونت ضروری است و در موارد خفیف‌تر، بهترین متخصص زنان تصمیم به جراحی محدودتر می‌گیرد.

مشکوک به سرطانی بودن

در زنان میانسال یا یائسه، وجود کیست‌ های غیرطبیعی با دیواره ضخیم یا اجزای جامد در سونوگرافی نشانه خطر بدخیمی است و در چنین شرایطی، جراحی برای نمونه‌ برداری و بررسی بافت‌ شناسی انجام می‌شود تا نوع کیست مشخص شود، اگر احتمال سرطان تأیید شود، جراحی گسترده‌ تری برای خارج کردن تخمدان یا بافت‌ های درگیر لازم است. واین اقدام به تشخیص زودهنگام و جلوگیری از پیشرفت بیماری کمک می‌کند.

علائم مزمن

برخی از کیست‌ های تخمدان باعث دردهای لگنی مداوم یا متناوب می‌شوند که به کمر یا پاها نیز انتشار می‌یابد و این درد ناشی از فشار کیست بر بافت‌ های اطراف یا تحریک عصب‌ های لگنی است و در مواردی که درد با دارو و مراقبت‌ های معمول کنترل نشود، جراحی به‌ منظور رفع علت اصلی درد انجام می‌شود و حذف کیست از بروز التهاب و آسیب بافتی بیشتر نیز جلوگیری می‌کند.

عدم پاسخ به درمان‌های دارویی

در بسیاری از موارد، پزشک ابتدا درمان دارویی را برای کنترل و کوچک کردن کیست تخمدان توصیه می‌کند؛ مانند استفاده از داروهای هورمونی برای تنظیم چرخه قاعدگی یا جلوگیری از رشد کیست‌ های جدید، اما اگر پس از چند ماه درمان، اندازه یا تعداد کیست‌ ها کاهش نیابد و حتی رشد آن‌ها ادامه یابد، یا علائم آزاردهنده مانند درد و نفخ همچنان باقی بماند، جراحی ضرورت پیدا می‌کند.

اختلال در باروری

برخی از کیست‌ ها مانند اندومتریوما یا کیست‌های ناشی از سندرم تخمدان پلی‌کیستیک در روند تخمک گذاری اختلال ایجاد می‌کنند یا با انسداد لوله‌های فالوپ مانع باروری می‌شوند و در این شرایط، جراحی برای برداشتن کیست‌ها، آزادسازی بافت‌ های چسبیده و بهبود عملکرد تخمدان انجام می‌شود و هدف، بازگرداندن توانایی باروری طبیعی و افزایش شانس بارداری است، بدون اینکه به بافت سالم تخمدان آسیب برسد.

چه زمان نیاز به عمل کیست تخمدان ضروری است؟

نیاز به جراحی کیست تخمدان زمانی ضروری است که کیست باعث بروز علائم خطرناک یا عوارض جدی شود و اگر کیست اندازه بزرگی داشته باشد، در سونوگرافی نشانه‌ های غیرطبیعی نشان دهد یا احتمال سرطانی بودن آن مطرح شود، جراحی اجتناب‌ ناپذیر است و همچنین در مواردی مانند پیچ‌خوردگی تخمدان، پارگی کیست همراه با خونریزی داخلی، درد شدید لگنی، یا عدم پاسخ به درمان دارویی، باید فورا جراحی انجام شود و در زنان یائسه نیز به دلیل افزایش احتمال بدخیمی، وجود هر کیست غیرطبیعی نیازمند بررسی و جراحی است.

سرطان رحم یکی از بیماری‌های شایع زنان است که بیشتر در سنین بالاتر، به‌ویژه پس از ۵۰ سالگی رخ می‌دهد. اما عواملی وجود دارد که می‌تواند احتمال ابتلا به این بیماری را در سنین پایین‌تر نیز افزایش دهد. در این مقاله، با علائم و عوامل خطر ابتلا به سرطان رحم آشنا می‌شویم و همچنین روش‌های درمانی و پیشگیری از آن را بررسی می‌کنیم.

علائم سرطان رحم و تشخیص زودهنگام

سرطان رحم به رشد غیرطبیعی و کنترل‌نشده لایه داخلی دیواره رحم اطلاق می‌شود. این بیماری معمولاً در مراحل اولیه قابل تشخیص است، زیرا شایع‌ترین علامت آن خونریزی غیرطبیعی است. در زنان پیش از یائسگی، قاعدگی‌های سنگین یا خونریزی بین دو قاعدگی باید به‌عنوان یک زنگ خطر تلقی شود. در زنان یائسه نیز هرگونه خونریزی غیرطبیعی باید جدی گرفته شود و مراجعه فوری به پزشک ضرورت دارد.»

وی افزود: «برای تشخیص سرطان رحم از بررسی‌هایی مانند سونوگرافی و نمونه‌برداری از دیواره رحم استفاده می‌شود. نکته‌ای که همه بانوان باید بدانند این است که با نزدیک شدن به سن یائسگی، معمولاً حجم خونریزی کاهش می‌یابد و فاصله بین قاعدگی‌ها طولانی‌تر می‌شود. اگر زنان در سنین حدود ۴۹ تا ۵۰ سالگی، در آستانه یائسگی، همچنان دچار قاعدگی‌های سنگین و طولانی‌مدت باشند، مراجعه به پزشک ضروری است.»

برای مراجعه به متخصص زنان خوب در تهران با مطب دکتر طاهره فروغی فر تماس بگیرید.

علائم پیشرفته سرطان رحم

از دیگر علائم این بیماری می‌توان به ترشحات غیرطبیعی، درد یا احساس فشار در ناحیه لگن، درد هنگام ادرار یا نزدیکی، کاهش وزن و خستگی‌های مفرط اشاره کرد. این نشانه‌ها معمولاً در مراحل پیشرفته سرطان رحم بروز می‌کنند.»

عوامل خطر ابتلا به سرطان رحم

سرطان رحم اغلب در سنین بالاتر و معمولاً پس از ۵۰ سالگی رخ می‌دهد، اما عواملی وجود دارد که احتمال ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهد. «قرار گرفتن در معرض سطح بالای استروژن، چاقی و افزایش استروژن محیطی و همچنین سابقه خانوادگی بدخیمی‌های رحم یا سرطان‌های دستگاه گوارش مانند روده و کولون از جمله این عوامل هستند و نیاز به توجه ویژه دارند.»

روش‌های درمان سرطان رحم

در صورت تشخیص سرطان رحم در مراحل اولیه، معمولاً جراحی به‌تنهایی برای درمان کافی است. با این حال، اگر بیمار در مراحل پیشرفته مراجعه کند، پس از جراحی و بر اساس پاسخ پاتولوژی، ممکن است نیاز به شیمی‌درمانی یا رادیوتراپی وجود داشته باشد. بنابراین توجه به علائم هشداردهنده و سابقه خانوادگی نقش مهمی در تشخیص زودهنگام و افزایش شانس درمان دارد.»

پیشگیری و واکسیناسیون سرطان دهانه رحم

«برای سرطان دهانه رحم یا سرویکس، روش‌های مؤثر پیشگیری وجود دارد. واکسیناسیون علیه ویروس HPV برای دختران زیر ۱۵ سال و حداکثر تا ۲۶ سالگی توصیه می‌شود. این واکسن با پوشش تایپ‌های شایع HPV که عامل اصلی بروز سرطان دهانه رحم هستند، خطر ابتلاء را به حداقل می‌رساند.»

وی ادامه داد: «در افرادی که واکسن دریافت نکرده‌اند، غربالگری اهمیت ویژه‌ای دارد. انجام تست پاپ اسمیر از سن ۲۱ تا ۲۵ سالگی و پس از ۲۵ سالگی انجام غربالگری ترکیبی پاپ اسمیر و HPV، به شرط آغاز فعالیت جنسی، توصیه می‌شود. در صورت مشاهده یافته‌های غیرطبیعی در هر یک از این تست‌ها، مرحله بعدی انجام کولپوسکوپی است.»

تشخیص و درمان سرطان دهانه رحم

کولپوسکوپ دستگاهی است که با بزرگ‌نمایی دهانه رحم، امکان شناسایی سلول‌های دچار تغییر را فراهم می‌کند. در این مرحله، پزشک می‌تواند نمونه‌برداری انجام دهد و بر اساس درجه تغییرات سلولی، درمان مناسب را بدون نیاز به تخلیه رحم یا دهانه رحم تعیین کند.»

عوامل خطر و علائم سرطان دهانه رحم

«شایع‌ترین عامل بروز سرطان دهانه رحم عفونت HPV است. از دیگر عوامل خطر می‌توان به مصرف سیگار و قلیان و تعدد شرکای جنسی اشاره کرد. افرادی که غربالگری‌های منظم را انجام نمی‌دهند، در معرض خطر بیشتری قرار دارند.»

از علائم شایع سرطان دهانه رحم می‌توان به خونریزی غیرطبیعی، دردهای ناحیه لگن، ترشحات واژینال و ترشحات بد بو اشاره کرد. در صورت مراجعه بیمار و تشخیص بیماری در مراحل اولیه، امکان درمان با جراحی وجود دارد؛ اما در مراحل پیشرفته، بیمار معمولاً شانس جراحی را از دست می‌دهد و درمان با شیمی‌درمانی و رادیوتراپی در دستور کار قرار می‌گیرد.»

افسردگی در نوجوانان یک مشکل جدی سلامت روان است. این اختلال سبب می‌شود نوجوان احساس غم و اندوه پیوسته داشته باشد. او علاقه خود به انجام فعالیت‌های روزمره و لذت‌بخش را از دست می‌دهد. این اختلال سلامت روان می‌تواند بر نحوه تفکر و تعقل فرزند نوجوان شما تأثیر بگذارد و احساسات و رفتارهای او را تغییر دهد. این بیماری حتی می‌تواند سبب بروز مشکلات عاطفی، عملکردی و فیزیکی در او شود.

باوجوداینکه افسردگی می‌تواند در هر بخشی از زندگی ما رخ دهد، اما در همه افراد به یک صورت بروز نمی‌کند. نظر به اینکه نوجوانان در دوره حساسی از زندگی به سر می‌برند و تغییرات فیزیکی و روانی وسیعی را تجربه می‌کنند، بروز افسردگی می‌تواند سلامت روان و عملکرد او در آینده را به چالش بکشد.  علایم افسردگیدر نوجوانان و بزرگ‌سالان با اینکه تشابهاتی دارند اما در پاره‌ای از موارد نیز دارای تفاوت هستند.

مسائلی همچون فشار همسالان، انتظارات تحصیلی و تغییرات فیزیکی در نوجوانان رخ می‌دهد، می‌توانند نوسانات گسترده‌ای را در زندگی نوجوانان به وجود بیاورند. در حالت ن******** این تغییرات و فراز و نشیب‌ها سبب بروز احساساتی زودگذر می‌شوند، اما در برخی از نوجوانان کاهش سطح روحیه و تغییرات خلقی بیش از احساسات موقتی است و نشانه‌های افسردگی در آن‌ها دیده می‌شود.

باید بدانید که نمی‌توانید از فرزند خود خیلی راحت بخواهید بر افسردگی غلبه کند. افسردگی در نوجوان یک ضعف یا مسئله سطحی نیست که بتواند تنها با میل و اراده خود بر آن غلبه کند. این اختلال روان درصورتی‌که کنترل و درمان نشود، می‌تواند عواقب جدی به همراه داشته باشد و نیاز به درمان طولانی‌مدت دارد. در بیشتر نوجوانان، علائم افسردگی با درمان‌هایی مانند دارو و مشاوره روان‌شناختی کاهش پیدا می‌کند. در ادامه می‌توانید علائم خاص افسردگی در نوجوانان را ملاحظه نمایید.

علائم افسردگی در نوجوانان

علائم و نشانه‌های افسردگی نوجوانان شامل ایجاد تغییراتی مشهود نسبت به نگرش و رفتارهای قبلی آن‌ها است. این تغییرات می‌توانند سبب بروز ناراحتی و مشکلات قابل‌توجهی در محل تحصیل یا خانه شوند. همچنین این تغییرات می‌توانند نوجوان افسرده را از فعالیت‌های اجتماعی دور کنند و در سایر زمینه‌های زندگی نیز او را ضعیف نمایند.

معمولاً نوجوانانی کاملاً درگیر افسردگی می‌شوند و یا در حال تجربه علائم افسردگی  هستند، دائماً احساس غم و اندوه دارند. این غم و اندوه شامل گریه بدون دلیل و آشکار نیز می‌شود. فرزند شما به‌صورت مداوم احساس ناامیدی دارد و نسبت به مسائل پیرامون افکار منفی ابراز می‌کند. او ممکن است احساس خشم داشته باشد و بر سر مسائل خیلی کوچک نیز پرخاش کند.

علائم افسردگی از نظر شدت می‌توانند متفاوت باشند، بنابراین هرگز فرزند خود را با نوجوان مبتلای دیگر و یا افرادی که در خانواده‌تان تجربه افسردگی داشتند مقایسه نکنید. ولی به‌طورکلی تغییرات در احساسات و رفتار نوجوان شما ممکن است شامل موارد زیر شود:

• احساس غم
• تحریک‌پذیرو ناامید
• احساس ناامیدی و پوچی
• خلق‌وخوی تحریک‌پذیر یا آزاردهنده
• از دست دادن علاقه یا لذت در انجام فعالیت‌های معمولی و لذت‌بخش
• از دست دادن علاقه یا درگیری با خانواده و دوستان
• کاهش سطح عزت‌نفس
• افکار مکرر درباره مرگ، اقدام به خودکشی
• احساس پیوسته در این باره که زندگی و آینده تیره‌وتار است
• بروز اختلال در تفکر کردن، تمرکز کردن، تصمیم‌گیری و به خاطر سپردن چیزها
• حساسیت شدید نسبت به رد یا شکست و نیاز به اطمینان بیش‌ازحد
• احساس بی‌ارزش بودن یا احساس گناه
• تثبیت شکست‌های گذشته یا سرزنش اغراق‌آمیز خود یا انتقاد از خود

تغییرات رفتاری در افسردگی نوجوانان

معمولاً نوجوانانی در معرض  افسردگی قرار دارند، تغییرات رفتاری زیر در آن‌ها مشاهده می‌شود:

• سوق پیدا کردن به مصرف الکل یا مواد مخدر
• احساس خستگی و از دست دادن انرژی
• بی‌خوابی یا خواب زیاد
• تغییر در اشتها، کاهش اشتها و کاهش وزن، یا افزایش میل به غذا و در پی آن افزایش وزن
• کند شدن تفکر، صحبت کردن یا حرکات بدن
• بی‌قراری و آشفتگی مانند قدم زدن، فشار دادن دست یا ناتوانی در نشستن
• دوری کردن از اجتماع
• شکایت مکرر از درد بدن، سردرد غیرقابل توضیح
• برنامه‌ریزی برای خودکشی یا اقدام به خودکشی
• آسیب رساندن به خود به‌عنوان‌مثال بریدن، سوزاندن یا سوراخ کردن بیش‌ازحد اندام یا خال‌کوبی
• توجه کمتر به بهداشت شخصی یا ظاهر
• طغیان خشم، رفتار مخاطره‌آمیز یا دیگر رفتارهای کنشگرانه
• کاهش عملکرد در مدرسه یا غیب مکرر از مدرسه

«جنسیت بیولوژیکی» به اندام تناسلی مردانه یا زنانه در بدو تولد اشاره دارد.

«جنسیت» یک ساختار اجتماعی است که از ویژگی‌های اجتماعی، روانشناختی ، فرهنگی و رفتاری تشکیل شده و منعکس‌کننده‌ی ویژگی‌های مردانه یا زنانه‌ی جامعه است. همه افراد خود را صرفاً دارای جنسیت مردانه یا زنانه نمی‌دانند، که به عنوان «غیرباینری» توصیف می‌شود.

«اختلال هویت جنسیتی» (GID) یک احساس قوی و مداوم است که فرد هویت جنسیتی خود را با جنسیت هنگام تولدش مغایرت می‌دهد و این امر باعث پریشانی روانی (اختلال هویت جنسیتی) یا احساس نامناسب بودن در نقش جنسیتی فعلی‌اش می‌شود. 

چنین فردی ممکن است تصمیم بگیرد بدن خود را از طریق هورمون درمانی و شاید در نهایت جراحی تغییر دهد تا ظاهر فیزیکی‌اش با نقش جنسیتی که با آن شناخته می‌شود، سازگارتر باشد.

فردی که با اندام جنسی زنانه متولد می‌شود اما با جنسیت مردانه زندگی می‌کند، «تراجنسیتی» نامیده می‌شود، در حالی که فردی که با اندام جنسی مردانه متولد می‌شود اما با جنسیت زنانه زندگی می‌کند، «تراجنسیتی» نامیده می‌شود.

چه عواملی باعث اختلال هویت جنسی می‌شوند؟????

علت اصلی اختلال هویت جنسی (GID) ناشناخته است. در حیوانات، مشخص شده است که دوره‌های بحرانی در دوران بارداری وجود دارد که تغییرات در میزان  استروژن  و  تستوسترون  در حیوان در حال رشد می‌تواند رفتار مردانه یا زنانه را به طور دائم تغییر دهد. با این حال، تحقیقات بیشتری لازم است تا مشخص شود که آیا مکانیسم مشابهی می‌تواند در اختلال هویت جنسی نیز وجود داشته باشد یا خیر. اختلال هویت جنسی (GID) به گرایش جنسی فرد ربطی ندارد و فرد مبتلا به اختلال هویت جنسی ممکن است با هر گرایش جنسی از جمله دگرجنسگرا، همجنسگرا، لزبین، همه‌جنسگرا یا دوجنسگرا خود را معرفی کند.

علائم و نشانه‌های اختلال هویت جنسی چیست؟????

اختلال هویت جنسی (GID) احساسی است که فرد احساس می‌کند به جنسیتی که با آن متولد شده تعلق ندارد. در GID، فرد از نقش جنسیتی فعلی خود ناراضی است. افراد تراجنسیتی ممکن است بدن خود را از طریق هورمون‌ها و/یا جراحی تغییر دهند تا بیشتر با احساسی که دارند، مطابقت داشته باشد. این احساسات اغلب منجر به پوشیدن لباس‌هایی با جنسیت دلخواهشان و تغییر نقش آنها در جامعه بر اساس آن می‌شود.

تشخیص تفاوت بین GID، که در آن فرد احساس می‌کند با جنسیت اشتباه متولد شده است، و تفاوت‌های رشد جنسی (DSD) مهم است. DSD طیف وسیعی از شرایط موجود از بدو تولد را پوشش می‌دهد، که در آن رشد یک یا چند جزء از جنس آناتومیکی، کروموزومی یا غدد جنسی غیرمعمول است، اما فرد عموماً احساس نمی‌کند که با جنسیت اشتباه متولد شده است، اگرچه این هنوز هم ممکن است.

اختلال هویت جنسی چقدر شایع است؟????

تخمین زده می‌شود که اختلال هویت جنسی در ۱ نفر از هر ۱۲۰۰۰ مرد و ۱ نفر از هر ۳۰۰۰۰ زن رخ می‌دهد.

آیا اختلال هویت جنسی ارثی است؟????

هیچ مدرکی دال بر علت ارثی برای اختلال هویت جنسی وجود ندارد.

اختلال هویت جنسی چگونه تشخیص داده می‌شود؟????

تشخیص و درمان اختلال هویت جنسیتی معمولاً مطابق با دستورالعمل‌های انجمن جهانی متخصصان سلامت ترنسجندر (۲۰۲۲) انجام می‌شود که توصیه می‌کند این کار توسط یک متخصص سلامت روان که در کار با مراجعینی که مشکلات جنسیتی دارند، تجربه دارد، در کنار یک تیم کامل چند رشته‌ای انجام شود .

تشخیص اختلال هویت جنسی تنها در صورتی امکان‌پذیر است که فرد حداقل به مدت ۲ سال این احساسات را در مورد جنسیت و تمایلات جنسی خود داشته باشد و مشکل سلامت روان قابل توجهی مانند  روان‌پریشی  که می‌تواند باعث اختلال هویت جنسی شود، نداشته باشد. افراد مبتلا به مشکلات سلامت روان را می‌توان درمان کرد، اما برای اطمینان از اینکه اختلال هویت جنسی به مشکل اساسی سلامت روان مربوط نمی‌شود، نیاز به ارزیابی دقیق دارند.

در چارچوب خدمات درمانی ملی (NHS)، مسیر درمان این است که فرد توسط خدمات سلامت روان محلی ارزیابی شود و در صورت وجود اختلال هویت جنسی، او را به یکی از کلینیک‌های تخصصی هویت جنسی ارجاع دهند.

معمولاً قبل از شروع هرگونه درمان هورمونی، آزمایش خون برای رد هرگونه مشکل غدد درون‌ریز انجام می‌شود و سطح هورمون‌های  غده هیپوفیز ، هورمون لوتئینیزه کننده  ( LH )،  هورمون تحریک کننده فولیکول  ( FSH ) و همچنین تستوسترون،  استرادیول  و  پرولاکتین  در جریان خون را بررسی می‌کند. همچنین ممکن است آزمایش‌هایی برای بررسی کروموزوم‌های فرد (کاریوتایپ) انجام شود. همچنین آزمایش‌هایی برای اطمینان از بی‌خطر بودن تجویز هورمون انجام می‌شود که شامل آزمایش‌های عملکرد کبد، آزمایش‌های  کلیه ، آزمایش آنتی‌ژن اختصاصی پروستات  و شمارش کامل خون است

کل فرآیند درمان به عنوان درمان سه‌گانه شناخته می‌شود که یک استراتژی پیش‌رونده است و از سه عنصر حیاتی تشکیل شده است - ۱. «تجربه زندگی واقعی»، ۲. درمان هورمونی جنسیت مورد نظر برای جنس مخالف و در نهایت، ۳. جراحی تغییر جنسیت. با پیشرفت فرد در این توالی درمانی و با اثرات غیرقابل برگشت فزاینده بر بدنش (و بنابراین، تغییرات فیزیکی قابل توجه‌تر)، بازگشت به جنسیت تولدش به طور فزاینده‌ای دشوار می‌شود. بنابراین مهم است که درمان هورمونی با همکاری نزدیک یک متخصص سلامت روان که در ارزیابی افراد مبتلا به اختلال هویت جنسی تجربه دارد، انجام شود و با تیم غدد درون‌ریز برای ارائه درمان همکاری نزدیکی داشته باشد.

هدف از درمان، سرکوب تولید هورمون‌های جنسی مربوط به جنسیت تولد فرد و تزریق هورمون‌های جنسیت مورد نظر او به منظور ایجاد  ویژگی‌های جنسی ثانویه  آن جنسیت مورد نظر است. 

در مورد جوانان، هورمون درمانی سرکوب کننده بلوغ ، یک آنالوگ هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRHa)، ممکن است پس از شروع بلوغ به آنها داده شود تا پیشرفت بلوغ متوقف شود. همچنین ممکن است به نوجوان فرصتی برای کشف هویت جنسیتی خود و زمان برای بررسی درمان تطبیق جنسیت بدهد. اگر درمان متوقف شود، ویژگی‌های جنسی اصلی ایجاد می‌شوند. این درمان برای کودکانی که هنوز به بلوغ نرسیده‌اند، در دسترس نیست.

جایگزینی هورمونی با «هورمون‌های جنس مخالف» برای جوانان زیر ۱۶ سال در بریتانیا در دسترس نیست.

پس از درمان هورمونی، ممکن است از جراحی برای اصلاح اندام تناسلی و سینه‌ها استفاده شود تا ظاهر آنها به جنسیت مورد نظر تغییر یابد. این عمل جراحی تغییر جنسیت نامیده می‌شود. این عمل در بریتانیا فقط برای افراد بالای ۱۸ سال در دسترس است.

پس از جراحی، هورمون درمانی باید ادامه یابد تا از عوارض ناشی از عدم تولید هورمون جنسی مانند شکنندگی استخوان‌ها ( پوکی استخوان ) یا بیماری قلبی زودرس جلوگیری شود.

برای زنان ترنس، درمان هورمونی استاندارد مورد استفاده در کلینیک اصلی ارائه دهندگان خدمات درمانی ملی (NHS)، استرادیول والرات است. دوز تجویز شده معمولاً پس از سه ماه اولیه درمان، به مرور زمان افزایش می‌یابد. یک آنالوگ هورمون آزادکننده گنادوتروپین  برای متوقف کردن تولید تستوسترون اضافه می‌شود. برای پوشش افزایش سطح تستوسترون در دو هفته اول، سیپروترون استات (یک ضد آندروژن) نیز یک بار در روز تجویز می‌شود. سایر درمان‌ها می‌توانند شامل اتینیل استرادیول یا پرمارین باشند. با این حال، اندازه‌گیری این ترکیبات دشوار است و فرد را در معرض خطر بیشتری برای ترومبوز وریدها نسبت به استفاده از استرادیول والرات قرار می‌دهد.

برای مردان ترنس، درمان تستوسترون با تزریق عضلانی استرهای تستوسترون انانتات هر ۴ هفته یکبار آغاز می‌شود. این دوز هر سه تا چهار ماه افزایش می‌یابد، اما دوزهای اولیه معمولاً برای سرکوب قاعدگی کافی هستند . هدف از درمان، رسیدن به سطح تستوسترون در محدوده بالای طبیعی مردانه یک هفته پس از تزریق و رسیدن به سطحی در انتهای پایین محدوده طبیعی مردانه درست قبل از تزریق بعدی است. سایر رژیم‌ها شامل استفاده از چسب‌های ژل تستوسترون یا داروهای طولانی‌اثر مانند تزریق طولانی‌اثر یا ایمپلنت‌های تستوسترون برای رساندن سطح تستوسترون به محدوده طبیعی مردانه است.

آیا عوارض جانبی برای درمان وجود دارد؟????

اگرچه عوارض جانبی نسبتاً نادر هستند، اما مواردی وجود دارد که فردی که قصد درمان دارد باید از آنها آگاه باشد.

برای زنان ترنس، عوارض جانبی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• بیماری ترومبوآمبولیک (ترومبوز ورید عمقی و  آمبولی ریوی ) - میزان ترومبوز ورید عمقی در بیماران ترنس تقریباً 2.6٪ است. با این حال، در این جمعیت جوان، این خطر 20 برابر بیشتر از جمعیت عمومی است. اکثر این موارد در دو سال اول درمان رخ می‌دهد. پس از این دوره، خطر بیماری ترومبوآمبولیک باقی می‌ماند، اما با میزان بسیار کمتر (0.4٪).
   
• سرطان سینه - گزارش‌های موردی کمی از تومورهای سینه در بیماران ترنسجندر تحت درمان وجود دارد، که نشان می‌دهد خطر ابتلا به سرطان سینه پس از هورمون درمانی زنانه‌ساز بسیار کم است.
• هایپرپرولاکتینمی - ممکن است خطر ابتلا به هایپرپرولاکتینمی کمی افزایش یابد. این ممکن است با گالاکتوره یا ترشح شیری از سینه مشخص شود.
• عملکرد غیرطبیعی کبد - خطر عملکرد غیرطبیعی کبد در افراد تراجنسیتی مرد به زن تقریباً 3٪ است. در نیمی از این افراد، ناهنجاری‌ها بیش از سه ماه ادامه می‌یابد. با این حال، این افزایش خفیف است و به ندرت نیاز به قطع درمان دارد.
• باروری - درمان با استروژن منجر به سرکوب تولید اسپرم می‌شود. باید به مردان توصیه شود که این درمان باروری آنها را کاهش می‌دهد و در صورت تمایل، قبل از هرگونه درمان هورمونی، امکان ذخیره اسپرم را فراهم کنند.

برای مردان ترنس، عوارض جانبی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• پلی‌سیتمی - جایگزینی تستوسترون می‌تواند با افزایش تعداد گلبول‌های قرمز خون همراه باشد که می‌تواند خون را غلیظ کند (پلی‌سیتمی) و منجر به افزایش خطر  سکته مغزی شود . این اتفاق حتی در جوانان نیز می‌تواند رخ دهد، زیرا سکته مغزی و حملات قلبی در ورزشکارانی که از تستوسترون سوءاستفاده می‌کنند، گزارش شده است.
• عملکرد غیرطبیعی کبد - افزایش کوتاه‌مدت عملکرد کبد می‌تواند در ۴.۴٪ از مردان ترنس رخ دهد، که تنها در ۶.۸٪ از این افراد طولانی‌مدت (بیش از شش ماه) بوده است. 
• بدخیمی‌های زنان - تستوسترون می‌تواند در بدن به استروژن (به‌ویژه استرادیول) تبدیل شود. این امر به‌ویژه زمانی محتمل است که از سطوح بالای جایگزینی تستوسترون استفاده شود. خطر گزارش‌شده‌ی رشد بیش از حد پوشش رحم (هیپرپلازی آندومتر) در مردان ترنس ۱۵٪ است. نظارت بر ضخامت آندومتر با سونوگرافی هر دو سال یکبار توصیه می‌شود. هیسترکتومی اغلب پس از دو سال درمان با تستوسترون توصیه می‌شود.
• مردان ترنسی که دهانه رحم آنها سالم است ، همچنان باید غربالگری منظم سرطان دهانه رحم را انجام دهند .

پیامدهای بلندمدت اختلال هویت جنسی چیست؟????

مقیاس زمانی معمول برای درمان این است که فرد باید حداقل یک سال، اما معمولاً دو سال، در جنسیت مخالف زندگی کند تا واجد شرایط جراحی تغییر جنسیت شود.

لیست‌های انتظار برای افراد در خدمات توسعه هویت جنسیتی طولانی است، بنابراین باید از فردی که ممکن است با انتظار دست و پنجه نرم کند، حمایت شود.

با توجه به پیامدهای بلندمدت، میزان مرگ و میر بین افراد ترنس و جمعیت عمومی تفاوتی ندارد، که نشان می‌دهد درمان جایگزینی هورمون مادام‌العمر در این گروه بسیار ایمن است.

حقوق قانونی افراد ترنس در قانون به رسمیت شناختن جنسیت (۲۰۰۴) به رسمیت شناخته شده است و اکثر افراد ترنس حق دارند وقتی که در نقش جنسیتی جدید خود تثبیت و تثبیت شدند، شناسنامه خود را تغییر دهند.