آرشیو خرداد ماه 1403

یک زن بدون توجه به سنش باید احساس خاص بودن داشته باشد. سلامتی صمیمی او برای سلامت جسمی، عاطفی، روانی و به ویژه جنسی از اهمیت بالایی برخوردار است.

جوانسازی واژن با لیزر، که بیشتر به عنوان سفت کردن واژن شناخته می شود، یک درمان غیر جراحی است که از پیشرفت های پزشکی پیشرفته برای ترمیم یکپارچه آسیب های پوستی اطراف دیواره های واژن استفاده می کند، که می تواند به دلیل تولد کودک یا روند طبیعی پیری رخ دهد.

یک فرآیند سفت کردن واژن مستلزم نفوذ پرتوهای لیزر کنترل شده است که روی پوست واژن هدایت می شود تا تولید طبیعی الاستین و کلاژن را تحریک کند. هنگامی که کلاژن و الاستین جدید به طور طبیعی از این طریق تولید می شود، پوست اطراف واژن به طور طبیعی سفت می شود و ظاهر جوانی را به شما باز می گرداند و حس نزدیکی را بهبود می بخشد.

بسیاری از بیماری های واژن را می توان با این روش درمان کرد، از جمله

• سندرم آرامش واژن (VRS)
• بی اختیاری ادرار استرسی (SUI)
• سندرم ادراری تناسلی یائسگی
• آتروفی ولوار و واژن (VVA
• واژینیسموس
• دیسپارونی
• خشکی و خارش

چرا ما؟

کلینیک زیبایی و لیزر شفیلد اولین مرکز پزشکی در بریتانیا برای جوانسازی واژن است. ما فقط از آخرین تکنولوژی لیزر و پزشکان متخصص برای انجام درمان استفاده می کنیم. ما از لیزر CO2 شرکت Syneron Candela به نام CO2RE Intima استفاده می کنیم که مورد تایید FDA و CE است.

این روش چقدر طول می کشد؟

پالس های متعددی به اطراف چشم هدایت می شوند - هر پالس لیزر کسری از ثانیه طول می کشد. کل درمان را می توان در 15 تا 20 دقیقه کامل کرد. با این حال، ما به شما توصیه می کنیم که صبور باشید، زیرا آماده سازی و گفتگوی قبل از درمان با پزشک خود می تواند تا یک ساعت طول بکشد.

آیا دردناک است؟

این فرآیند تقریباً بدون درد است زیرا پوست و دیواره داخلی واژن هیچ گیرنده درد ندارد. با این حال، برای از بین بردن کامل ناراحتی، قبل از انجام لیزر درمانی بر روی فرج، از کرم بی حس کننده موضعی استفاده می شود.

زمان نقاهت چقدر است؟

زمان بهبودی حداقل است - شما می توانید فعالیت های روزانه خود را بلافاصله پس از آن از سر بگیرید. با این حال، توصیه می شود حداقل 5-7 روز از رابطه جنسی خودداری کنید.

به چند درمان نیاز دارم؟

بسته به سن شما، ممکن است به بیش از یک درمان نیاز داشته باشید. با این حال، اگر در اوایل دهه بیست سالگی خود هستید، ممکن است پس از هر 2 تا 3 سال فقط به یک درمان نیاز داشته باشید. حتی اگر ممکن است بعد از یک درمان متوجه تفاوت قابل توجهی شوید، ما یک دوره کامل سه درمان را برای نتایج مطلوب توصیه می کنیم. با در نظر گرفتن همه این موارد، تعداد کل درمان ها می تواند بسته به سن و عوامل سبک زندگی متفاوت باشد. وقتی مشاوره رایگان خود را رزرو کنید، پزشکان ما همه چیز را با جزئیات با شما در میان خواهند گذاشت.

چه زمانی متوجه نتایج خواهم شد؟

شما بعد از 4-5 هفته متوجه نتایج خواهید شد، اما تفاوت واقعی پس از یک دوره کامل سه درمان قابل توجه خواهد بود.

پس از درمان چه انتظاری باید داشته باشم؟

ممکن است تا 12 ساعت بعد از درمان احساس سوزش خفیفی داشته باشید. خونریزی یا ترشح خفیف غیر معمول نیست. بنابراین آوردن پدهایتان با خود ایده خوبی خواهد بود.

آیا مراقبت های بعدی لازم است؟

قبل از اینکه کلینیک را ترک کنید، مراقبت های بعد از آن به طور مفصل توسط پزشک مورد بحث قرار می گیرد.

نقش‌هایی که زوج‌درمانگران با مراجعان خود ایفا می‌کنند به رویکرد درمانی که آنها ترجیح می‌دهند بستگی دارد. آنها می توانند مشاور، متخصص، مربی، مربی، تسهیل کننده، تحریک کننده، ناظر، تشخیص دهنده و بسیاری از نقش های دیگر در طول دوره درمان باشند. در اینجا می خواهم روشن کنم که زوج درمانگر عصبی پویا چه نقش هایی را انجام می دهد و کدام نقش ها را انجام نمی دهد.

تنها راهی که زوج درمانگران نورودینامیک را می توان  متخصص  دانست ، داشتن دانش تخصصی در مورد روابط انسانی به طور کلی است. با این حال، آنها هرگز نباید در رابطه خاصی که با آن برخورد می کنند متخصص در نظر گرفته شوند. فقط مشتریان آنها در روابط خود متخصص هستند. به عبارت دیگر، باید از توصیفات تجویزی یا مبتنی بر مشکل در رابطه با مشتریان خود اجتناب کرد. گاهی اوقات می‌توان به مشتریان اطمینان داد که ما می‌دانیم در مورد چه چیزی در رابطه با انتظارات مشترک انسانی صحبت می‌کنیم، اما موضع درمانگر نسبت به زوجی که در مقابل آنها نشسته است باید کنجکاوی و تعجب مداوم باشد.

در بسیاری از اشکال درمان زوجین، درمانگر نقش مربی، مربی یا مشاور را بر عهده می گیرد. این نقش‌ها شامل گفتن به مراجعین می‌شود که چگونه رفتار خود را تغییر دهند، و بخشی از کار درمانگر زوج‌های عصبی پویا نیستند. زوج‌ها اغلب توصیه‌های ناامیدانه‌ای در مورد نحوه مذاکره با اختلافاتشان، نحوه پدر و مادر شدن یا هر تعداد از مسائل جاری رابطه ارائه می‌کنند. زوج درمانگرهای نورودینامیک برای مربیگری یا مشاوره در آنجا نیستند. آن‌ها به‌عنوان  تسهیل‌کننده‌های  فرآیند متابولیسم در آنجا حضور دارند –  کاشفان  همکار با مشتریان خود به طور کامل احساساتی را که باعث رفتارهایی می‌شوند که زوج می‌خواهند تغییر دهند، بشناسند و درک کنند. مربی یا آموزش در مورد رفتار می تواند احساسات مهم را خفه کند.

زوج درمانگران نورودینامیک  داور نیستند . وظیفه آنها این نیست که یک زوج را مجبور به دعوا کنند یا تعیین کنند که کدام رفتار باید تغییر کند. درک مولد مبارزه در سمت راست مغز در این نوع درمان نقش اساسی دارد. خاموش کردن زودهنگام آن ضد درمانی است. درمانگران باید مدافعان قوی برای ایجاد یک محیط به اندازه کافی ایمن برای ادامه متابولیسم باشند، و در این بخش از نقش خود ممکن است تا حدی به عنوان آموزش یا مشاوره در نظر گرفته شوند. اما تنها به معنای محدود این نقش به عنوان  مدافع ایمنی درمان است .

اگر به نظر می رسد که یک یا هر دو طرف به طور مداوم در حال تلاش برای مشارکت ایمن در درمان هستند، درمانگر زوج نورودینامیک باید در برابر وسوسه تبدیل شدن به یک  تشخیص دهنده مقاومت کند . درمانگری که تسلیم این نقش می‌شود، خودش نسبت به درمان ناامن شده است. اگر نگرانی واقعی در مورد یک موضوع احتمالی سلامت روانی فیزیولوژیکی وجود دارد، درمانگر باید یک شبکه ارجاع قوی برای کمک به زوج در آن زمینه داشته باشد. زوج درمانگر نورودینامیک تلاش می کند تا درک درستی از مبارزه برای رفتار ایمن را تقویت کند و مسائل تشخیصی را از درمان خارج کند.

بسیاری از چالش‌های ذاتی این نقش‌ها در پست بعدی بیشتر مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

اکثر مردم تا زمانی که تومور در آنجا تشخیص داده نشده است، با قاعده جمجمه و محل قرارگیری آن آشنا نیستند. به عبارت ساده، قاعده جمجمه به پایه یا کف جمجمه، بخشی از جمجمه که مغز روی آن قرار دارد، اشاره دارد. این استخوان از پنج استخوان تشکیل شده است که با هم ترکیب شده و مغز را از سینوس ها، گوش ها، چشم ها و سایر قسمت های سر جدا می کندبرای ارتباط با بهترین جراح قاعده جمجمه در تهران اینجا کلیک کنید.

استخوان هایی که قاعده جمجمه را تشکیل می دهند عبارتند از:

• استخوان اتموئید که حفره بینی را از مغز جدا می کند
• استخوان اسفنوئید ، که به شکل گیری قاعده جمجمه، کناره های جمجمه و دو طرف حدقه چشم کمک می کند.
• استخوان پس سری ، که پشت و پایه جمجمه را تشکیل می دهد
• یک جفت استخوان پیشانی که پیشانی و قسمت بالایی کاسه چشم را تشکیل می دهند.
• یک جفت استخوان تمپورال که دیواره های جانبی جمجمه را تشکیل می دهند

قاعده جمجمه بخش پیچیده ای از بدن است. تعدادی منافذ در قاعده جمجمه وجود دارد که به عروق خونی و اعصاب مهم اجازه عبور می دهد. استخوان پس سری دارای منفذی است که به طناب نخاعی اجازه عبور می دهد.

تومورهای قاعده جمجمه چیست؟

تومورهای قاعده جمجمه رشدهایی هستند که می توانند در امتداد قاعده جمجمه یا مستقیماً زیر پایه جمجمه در مناطقی مانند سینوس ها ایجاد شوند. بسیاری از آنها خوش خیم (غیر سرطانی) هستند و در طول زمان به کندی رشد می کنند. در موارد نادر، تومور قاعده جمجمه می تواند سرطانی باشد، به این معنی که می تواند به سایر قسمت های بدن گسترش یابد.

انواع مختلف تومورهای قاعده جمجمه چیست؟

تومور قاعده جمجمه به محل تومور اشاره دارد. اما تومورهای پایه جمجمه همه یکسان نیستند. انواع مختلفی از تومورها وجود دارد. و هر نوع تومور قاعده جمجمه کمی متفاوت رشد می کند، که در طول درمان مورد توجه قرار می گیرد. انواع تومورهای قاعده جمجمه عبارتند از:

• نوروم آکوستیک
• کوردوما
• کندروسارکوم ها
• کرانیوفارنژیوم
• مننژیوم
• سرطان های سینوس پارانازال
• آدنوم هیپوفیز
• کیست های شکاف Rathke

علائم و نشانه های تومورهای قاعده جمجمه چیست؟

اکثر تومورهای قاعده جمجمه علائمی ایجاد نمی کنند. هنگامی که علائم ظاهر می شوند، می توانند بسیار متفاوت باشند. و معمولاً به این دلیل است که تومور وجود دارد

• فشار آوردن به مغز
• بر تولید هورمون در غده هیپوفیز تأثیر می گذارد
• فشرده سازی اعصاب بینایی

تومورهای قاعده جمجمه چگونه تشخیص داده می شوند؟

تشخیص تومورهای پایه جمجمه می تواند چالش برانگیز باشد.

این تا حدی به این دلیل است که بسیاری از این شرایط هرگز علائمی ایجاد نمی کنند. در برخی افراد سردرد، حالت تهوع و مشکلات بینایی به بیماری های دیگر نسبت داده می شود. احتمال تومور قاعده جمجمه نادیده گرفته شده است.

در واقع، اکثر مردم پس از انجام یک اسکن MRI برای یک بیماری نامرتبط متوجه می شوند که تومور قاعده جمجمه دارند.

تشخیص دقیق معمولاً شامل اسکن MRI از مغز است. این به پزشک کمک می کند تا اندازه و محل دقیق تومور را تعیین کند. آزمایش خون برای اندازه گیری سطح هورمون نیز ممکن است مورد نیاز باشد، به خصوص اگر پزشک شما فکر کند ممکن است تومور هیپوفیز داشته باشید. غده هیپوفیز نقش مهمی در تولید هورمون دارد. تومور در آنجا می تواند منجر به عدم تعادل هورمونی شود.

جراحی لابیاپلاستی چیست؟

هدف لابیاپلاستی کاهش اندازه لابیا مینور - فلپ های مخاطی پوست در دهانه واژن است.

چرا لابیاپلاستی انجام دهیم؟

برخی از زنان به دلیل داشتن علائم مرتبط با افزایش اندازه لابیاها درخواست لابیاپلاستی می کنند. این علائم می تواند شامل ناراحتی لابیا هنگام دوچرخه سواری یا در حین مقاربت ، خارش، تحریک و خودآگاهی باشد.

قبل از انجام عمل جراحی، بسیار مهم است که بیماران اطلاعاتی را جمع آوری کنند و اطمینان حاصل کنند که لابیاپلاستی برای آنها مناسب است. حمایت روانی و مدیریت علائم با وسایل ساده ممکن است مناسب تر از جراحی باشد.

در حالت ایده آل، وزن شما باید قبل از جراحی طبیعی باشد و از سیگار کشیدن خودداری کنید.

لابیاپلاستی انجام شده می تواند تفاوت قابل توجهی در علائم، کیفیت زندگی و اعتماد به نفس برای کسانی که به آن نیاز دارند ایجاد کند.

قبل از عمل من چه اتفاقی خواهد افتاد؟

قبل از عمل، شما با جراح متخصص خود ملاقات خواهید کرد تا در مورد اینکه چرا می خواهید جراحی کنید و چه می خواهید صحبت کنید. آن‌ها بیماری‌هایی را که در گذشته داشته‌اید یا داشته‌اید یادداشت می‌کنند و همچنین هر دارویی را که مصرف می‌کنید، از جمله داروهای گیاهی و داروهایی که توسط پزشک شما تجویز نشده است، ثبت می‌کنند.

بعد از این شما را معاینه خواهند کرد. آنها از شما می پرسند که آیا می خواهید شخصی را در طول معاینه همراه خود داشته باشید و از شما می خواهند که یک فرم رضایت برای گرفتن، ذخیره و استفاده از عکس ها را امضا کنید.

اگر اضافه وزن دارید ، جراح شما ممکن است پیشنهاد کند که عمل شما را به تعویق بیندازید تا خطرات کاهش یابد و همچنین ممکن است از شما خواسته شود که در صورت امکان سیگار را کاهش دهید یا آن را ترک کنید (از جمله سیگار کشیدن).

عمل جراحی چگونه انجام می شود؟

تکنیک های مختلفی برای کاهش لب های کوچک وجود دارد و همه این تکنیک ها مزایا و معایب خاصی دارند. مناسب ترین برای نیازهای شما با شما بحث خواهد شد. در زیر تکنیک های رایج مورد استفاده آورده شده است:

رویه گوه

یک گوه از ضخیم ترین قسمت لابیا مینور برداشته می شود. زیر مخاط (بافت لایه زیر غشای مخاطی) باید با برداشتن ضخامت جزئی دست نخورده باقی بماند. این روش ظاهری طبیعی به واژن پس از جراحی می دهد و همچنین لبه های چروکیده را حفظ می کند.

روش برش

در این روش قسمت اضافی لابیا مینور برداشته و بخیه می شود تا با لابیا بزرگ متقارن شود.

بیهوشی برای لابیاپلاستی

لابیاپلاستی را می توان به عنوان یک روش روزانه انجام داد. این روش حدود یک ساعت طول می کشد . بسته به طرح جراحی و ترجیحات شما می توان تحت بیهوشی موضعی، آرام بخش یا بیهوشی عمومی انجام داد.

بخیه

بخیه های استفاده شده قابل حل هستند و در طول روزها و هفته ها پوسته پوسته می شوند.

پانسمان

این ناحیه برای لباس پوشیدن مشکل است، بنابراین احتمالاً نیازی به پانسمان یا پماد مبتنی بر وازلین نیست.

چگونه می توانم به موفقیت عملیاتم کمک کنم؟

توصیه می شود قبل از انجام عمل تا حد امکان سالم باشید. مهم است که وزن خود را با یک رژیم غذایی خوب و ورزش منظم ثابت نگه دارید.

اگر سیگار می کشید، ترک حداقل شش هفته قبل از عمل به کاهش خطر عوارض کمک می کند.

بعد از عمل چه انتظاری باید داشت

جراحی لابیاپلاستی با بیهوشی عمومی یا بی حسی موضعی بسته به نیاز شما انجام می شود. این عمل معمولاً حدود یک ساعت طول می کشد و به عنوان یک روش روزانه انجام می شود.

هنگامی که از عمل خود بیدار می شوید، ممکن است در حالی که نوشیدنی نمی نوشید، یک قطره به شما مایع بدهد. در حین جراحی به شما آنتی بیوتیک داده می شود و یک دوره آنتی بیوتیک برای تمیز نگه داشتن زخم داده می شود. لابیای شما متورم و درد می کند، اما برخی مسکن های ساده باید برای راحتی شما کافی باشد.

بهبود

شما می توانید در همان روز جراحی از رختخواب خارج شوید و پس از دو هفته فعالیت های سبک انجام دهید. بسته به نوع روشی که انجام داده اید، باید بین چهار تا شش هفته به ورزش عادی بازگردید.

مراقبت های بعد از شما

مراقبت های بعد از عمل برای موفقیت عمل بسیار مهم است. چند دستورالعمل بعد از عمل وجود دارد که باید قبل از انجام عمل از آنها آگاه باشید:

• از شما خواسته می شود که به طور منظم و به آرامی محل را برای تمیز نگه داشتن دوش بگیرید و هر بار زخم را خشک کنید.
• برای احتیاط یک دوره آنتی بیوتیک داده خواهد شد.
• ممکن است به حدود دو هفته مرخصی در یک شغل اداری نیاز داشته باشید و برای مشاغل سخت تر به مدت طولانی تری نیاز داشته باشید . 
• تا زمانی که به شما اطمینان داده نشود که زمان مناسبی برای انجام این کار است، باید از فعالیت‌های بدنی مانند دوچرخه‌سواری، دویدن و سایر ورزش‌ها اجتناب کنید. این می تواند چهار تا شش هفته طول بکشد. بازگشت زودهنگام به فعالیت‌ها می‌تواند بر زخم فشار وارد کند، بهبودی را به تاخیر بیندازد و منجر به شکستگی زخم شود.
• نباید لباس های تنگ یا لباس زیر بپوشید زیرا باعث اصطکاک زخم می شوند.
• حداقل چهار تا شش هفته نباید رابطه جنسی داشته باشید.
• تقریباً یک هفته بعد از عمل برای بررسی زخم ها دیده خواهید شد.
• اگر به مراقبت و مشاوره مداوم زخم نیاز باشد، ممکن است لازم باشد چندین بار بعد از عمل به عنوان بخشی از بسته مراقبتی خود ویزیت شوی

اکثریت قریب به اتفاق افرادی - بیش از 90٪ - که از درد ناشی از بیماری دیسک گردن رنج می برند، با درمان های ساده و محافظه کارانه خود به خود در طول زمان بهبود می یابند. با این حال، در صورت شکست سایر درمان ها یا بدتر شدن علائم، جراحی ممکن است کمک کند.

بیماری دیسک گردن به دلیل ناهنجاری در یک یا چند دیسک - بالشتک ها - که بین استخوان های گردن (مهره ها) قرار دارند، ایجاد می شود. هنگامی که دیسک آسیب می بیند - به دلیل  آرتریت  یا علت ناشناخته - می تواند منجر به  درد گردن  ناشی از التهاب یا  اسپاسم عضلانی شود . در موارد شدید، درد و بی حسی می تواند در بازوها ناشی از فشار روی ریشه های عصبی گردنی رخ دهد.

جراحی برای بیماری دیسک گردن معمولاً شامل برداشتن دیسکی است که عصب را فشار می دهد یا بر روی نخاع فشار می آورد. این جراحی  دیسککتومی نامیده می شود . بسته به محل قرارگیری دیسک، جراح می‌تواند آن را از طریق یک برش کوچک در قسمت جلویی (دیسککتومی قدامی) یا پشت (دیسککتومی خلفی) گردن در زمانی که شما تحت بیهوشی قرار می‌دهید، خارج کند. یک روش مشابه،  میکرودیسککتومی ، دیسک را از طریق یک برش کوچکتر با استفاده از میکروسکوپ یا دستگاه بزرگ‌نمایی دیگر خارج می‌کند.

جراحی ستون فقرات کمری

جراحی کمر به هر نوع جراحی در ستون فقرات کمری یا کمر، بین یک یا چند سطح L1-S1 اشاره دارد.

دو نوع کلی از جراحی ستون فقرات کمری وجود دارد که شامل رایج‌ترین روش‌های جراحی برای کمر است:

رفع فشار کمر

هدف از جراحی رفع فشار معمولاً تسکین درد ناشی از نیشگون گرفتن ریشه عصب است. دو دلیل رایج برای فشار ریشه عصب کمر وجود دارد: ناشی از  فتق دیسک کمر  یا  تنگی کانال نخاعی کمری .

این نوع درد معمولا به عنوان رادیکولوپاتی یا سیاتیک شناخته می شود.

جراحی رفع فشار شامل برداشتن بخش کوچکی از استخوان روی ریشه عصب و/یا مواد دیسک از زیر ریشه عصب برای تسکین فشار دادن عصب و فراهم کردن فضای بیشتری برای بهبود عصب است. رایج ترین انواع جراحی رفع فشار عبارتند از:  میکرودیسککتومی  و  لامینکتومی .

فیوژن کمری

هدف از فیوژن کمری متوقف کردن درد در قسمت حرکتی دردناک در قسمت پایین کمر است. معمولاً این نوع جراحی برای درد و ناتوانی ناشی از  بیماری دژنراتیو دیسک کمر  یا  اسپوندیلولیستزیس انجام می شود .

جراحی فیوژن ستون فقرات شامل استفاده از پیوند استخوان برای توقف حرکت در بخش دردناک مهره‌ای است که به نوبه خود باید درد ایجاد شده از مفصل را کاهش دهد. ابزار جراحی ستون فقرات (دستگاه های پزشکی)، روش های پیوند استخوان و محرک استخوان گاهی همراه با همجوشی ستون فقرات استفاده می شود.

آنوریسم مغزی - آنوریسم مغزی یا آنوریسم توت - برآمدگی در شریان مغز شما است. این به دلیل یک نقطه ضعیف در دیواره شریان شما ایجاد می شود.

اگر آنوریسم مغزی نشت یا ترکید، می تواند باعث سکته هموراژیک (خونریزی در مغز) شود. این می تواند به سرعت تهدید کننده زندگی شود.

از هر 100 نفر حدود 2 نفر دچار آنوریسم مغزی هستند. برخی از افراد با ضعف در شریان مغز خود به دنیا می آیند. در سایر افراد، شرایط سلامتی باعث ایجاد آنوریسم می شود، مانند:

• فشار خون بالا
• آترواسکلروز
• یک ضربه به سر

آنوریسم در بزرگسالان و در زنان شایع تر است - اگرچه هر کسی ممکن است آنوریسم مغزی داشته باشد.

آنوریسم همچنین می تواند در جای دیگری از بدن شما رخ دهد.

علائم آنوریسم مغزی چیست؟

بسیاری از افراد بدون اینکه متوجه باشند آنوریسم مغزی دارند. ممکن است فقط زمانی پیدا شود که به دلیل دیگری اسکن مغز انجام دهید. معمولاً هیچ علامتی وجود ندارد.

گاهی اوقات، اگر آنوریسم بسیار بزرگ شود، می تواند باعث شود:

• سردرد
• بینایی تغییر می کند

هنگامی که آنوریسم می ترکد، باعث سردرد ناگهانی و بسیار بد می شود.

چه چیزی باعث آنوریسم مغزی می شود؟

آنوریسم زمانی ایجاد می شود که دیواره شریان شما ضعیف باشد.

آنوریسم های مغزی در شریان های اصلی که در امتداد قاعده جمجمه شما یافت می شوند، شایع ترند. آنها را آنوریسم داخل مغزی یا آنوریسم داخل جمجمه ای نیز می نامند.

انواع مختلفی از آنوریسم مغزی وجود دارد:

• آنوریسم ساکولار (توت): شایع ترین نوع آنوریسم است که می تواند باعث خونریزی در مغز شود.
• آنوریسم دوکی شکل: احتمال ترکیدن این نوع کمتر است

چه زمانی باید به پزشکم مراجعه کنم؟

اگر سردرد شدید و ناگهانی دارید، با تریپل صفر (000) تماس بگیرید و آمبولانس بخواهید.

آنوریسم های مغزی اغلب زمانی که پارگی نکرده باشند هیچ علامتی ایجاد نمی کنند.

چگونه آنوریسم مغزی تشخیص داده می شود؟

آنوریسم مغزی اغلب در طول اسکن مغز مانند سی تی اسکن یا ام آر آی مشاهده می شود . این اسکن ها همچنین ممکن است در صورت ترکیدن آنوریسم برای نشان دادن محل خونریزی انجام شوند.

اگر مشکوک به آنوریسم باشد، ممکن است آنژیوگرافی انجام دهید . این جایی است که یک لوله نازک در یک شریان قرار می گیرد. یک رنگ مخصوص برای نشان دادن اطلاعات دقیق در مورد آنوریسم استفاده می شود.

گاهی اوقات پزشک ممکن است یک پونکسیون کمری انجام دهد . این شامل نمونه برداری از مایعی است که مغز و نخاع شما را با استفاده از یک سوزن نازک احاطه کرده است. این برای تأیید این است که آیا شما آنوریسم مغزی ترکیده دارید یا خیر.

آنوریسم مغزی چگونه درمان می شود؟

درمان آنوریسم پاره نشده ممکن است به اندازه و محل آن بستگی داشته باشد. اگر آنوریسم شما بسیار کوچک است، احتمالاً به این موارد مبتلا خواهید شد:

• اسکن های مانیتورینگ منظم
• درمان سایر شرایط مانند فشار خون بالا
• عمل جراحی

گاهی اوقات پزشک ممکن است برای جلوگیری از ترکیدن آنوریسم شما در آینده عمل جراحی را پیشنهاد کند. این شامل قرار دادن یک سیم پیچ فلزی کوچک در آنوریسم است. این باعث لخته شدن خون می شود که از ترکیدن آنوریسم شما در آینده جلوگیری می کند.

اگر آنوریسم شما ترکیده است، باید آنوریسم را جراحی کنید تا دوباره خونریزی نداشته باشد.

همچنین ممکن است برای عوارض به درمان های دیگری نیاز داشته باشید که می تواند شامل موارد زیر باشد:

• کاهش جریان خون در مغز شما
• مایع روی مغز شما (هیدروسفالی)
• فشار بالا در مغز شما
• تشنج (تشنج)
• کم خونی
• مشکلات قلبی یا ریوی

برنامه های ورزشی متنوعی وجود دارد که هر کدام فلسفه و رویکرد متفاوتی دارند. با این حال، تمام برنامه‌های ورزشی اسکولیوز را می‌توان به دو دسته کلی تقسیم کرد: آن‌هایی که تثبیت‌کننده هستند و برنامه‌های اصلاحی .

برنامه های تمرینی تثبیت کننده

هدف برنامه های ورزشی تثبیت کننده بهبود وضعیت بدن، کاهش درد و جلوگیری از بدتر شدن اسکولیوز است. با این حال، این برنامه ها منحنی اسکولیوز را معکوس نمی کنند.

نمونه هایی از برنامه های تمرینی تثبیت کننده (به ترتیب حروف الفبا):

• BSPTS (مدرسه فیزیوتراپی اسکولیوز بارسلونا) -  شاخه ای از کار Schroth. درمان مبتنی بر آموزش بیمار، حمایت روانی است و اغلب با بریس و در صورت لزوم با جراحی استفاده می شود. در دهه 1960 توسط النا سالوا در اسپانیا توسعه یافت.
• CBP (Chiropractic Bio Physics) : سیستمی از ورزش، کشش و دستکاری ستون فقرات بر اساس اصل تصویربرداری آینه ای از اعوجاج ستون فقرات. این سیستم توسط دکتر دان هریسون در سال 1980 در کالیفرنیا راه اندازی شد.
• Dobomed : این رویکرد در لهستان توسط دکتر Dobosiewicz در سال 1979 توسعه یافت. این یک شاخه از Klapp و Schroth است. تکنیک اصلی شامل اصلاح سه بعدی فعال ستون فقرات و قفسه سینه،  با تاکید بر "کیفوتیزاسیون" یا خم شدن به جلو ستون فقرات قفسه سینه است.
• FITS (درمان فردی عملکردی اسکولیوز) : سیستمی که شامل آگاهی وضعیتی، رهاسازی میوفاشیال، تمرین راه رفتن، تقویت عضلات، جابجایی پهلو و تمرینات تنفسی است.
• Methode Lyonaise : در فرانسه در سال 2004 توسط Marianna Białek PT، PhD، و Andrzej M'hango PT، MSc, DO آغاز شد. این بر اساس کار سال 1947 دکتر گابریل پرواز است و در ابتدا به عنوان بخشی از یک پروتکل مهاربندی استفاده می شد. مدرسه فیزیوتراپی لیون برای اسکولیوز از تمرینات مخصوص اسکولیوز، تحرک ستون فقرات و آموزش نحوه نشستن در وضعیت صحیح به بیمار استفاده می کند. این روش در خارج از فرانسه مورد استقبال گسترده قرار نگرفته است.
• پیلاتس : پیلاتس یک روال تهویه بدن است که به ایجاد انعطاف پذیری و قدرت در پاها، شکم، بازوها، باسن و پشت کمک می کند. بر روی هم ترازی ستون فقرات و لگن، تنفس برای کاهش استرس و اجازه جریان اکسیژن کافی به عضلات، ایجاد یک هسته قوی و بهبود هماهنگی و تعادل تاکید می کند. کتاب‌ها و مراکزی برای «پیلاتس برای اسکولیوز» یا «اسکولیوز پیلاتس» وجود دارد. با این حال، هیچ تحقیقی وجود ندارد که اثربخشی این برنامه ها را اثبات کند. پیلاتس را می توان به برنامه درمان اسکولیوز اضافه کرد ، اما این یک رویکرد کامل برای مراقبت محافظه کارانه بر اساس ورزش اسکولیوز نیست. مهم است که ابتدا در مورد استفاده از پیلاتس با پزشک معالج اسکولیوز صحبت کنید، زیرا برخی حرکات ممکن است باعث افزایش اندازه منحنی شما شود.
• SEAS (رویکرد تمرینات علمی برای اسکولیوز): همچنین به عنوان "خود اصلاحی فعال" شناخته می شود،  SEAS یک رویکرد تمرینی برای تثبیت اسکولیوز است. این روش اغلب همراه با روش CLEAR برای تثبیت تصحیح به دست آمده در طول درمان CLEAR استفاده می شود. بیمار به صورت انفرادی در مقابل آینه آموزش می بیند که چگونه اسکولیوز خود را خم کند و بچرخاند. این آموزش بیشتر شامل چالش های خاصی برای بیمار می شود. انجام تصحیح خود فعال در طول یک خم سخت، فشار، کشیدن و غیره، اثربخشی روش را افزایش می دهد.
• Side Shift : توسط دکتر مین مهتا در سال 1984 ساخته شد. این سیستم از انگلستان می آید و بر اساس این نظریه ساخته شده است که یک منحنی انعطاف پذیر را می توان با حرکات جانبی تثبیت کرد. تمرینات تنفسی برای گسترش حفره قفسه سینه گنجانده شده است. این روش در خارج از بریتانیا مورد پذیرش گسترده قرار نگرفته است.
• Vojta : توسط پروفسور Vojta در آلمان توسعه یافته است. این روش شامل تحریک نقاط خاصی در بدن برای ایجاد حرکات «بازتابی» است که منجر به چیزی مانند «آزاد کردن یک سوئیچ» یا «شبکه جدید» در شبکه‌های مسدود شده اعصاب بین مغز و نخاع بیمار می‌شود. این روش مورد استقبال گسترده قرار نگرفته است. مراکز بسیار کمی این رویکرد را ارائه می دهند.
• یوگا برای اسکولیوز: یوگای مخصوص اسکولیوز بر اساس کار آیینگار. این یوگا توسط الیز براونینگ میلر از کالیفرنیا توسعه یافته است و در سال 1976 شروع شده است. گاهی اوقات یوگای مبل نیز نامیده می شود، یوگا برای اسکولیوز از وسایل کمکی مانند بالش، تکیه گاه، صندلی و پتو برای تولید یک برنامه یوگا سفارشی برای تثبیت ستون فقرات استفاده می کند.

پرده بکارت باقیمانده یک غشای جدا کننده واژن از دستگاه تناسلی خارجی است، که نقش خاصی ندارد.
ولی اهمیت پرده بکارت در این است که در بعضی از خانم ها این غشا باعث بسته شدن کل ورودی واژن می‌شود، که معمولا باشروع بلوغ و عدم خروج خون قاعدگی و علائم درد و انسداد ادراری مشخص می‌شود.

پرده بکارت از هر نوعی که باشد با دخول دچار پارگی می‌شود.که در معاینه قابل تشخیص است.
پارگی برده بکارت با زمین خوردن و اسب سواری اتفاق نمی افتد.
درصورتی که نوع پرده متخلخل باشد با ورود جسم خارجی هم امکان پاره شدنش وجود دارد.

هایمن چیست؟

پرده بکارت (Hymen) نوعی بافت یا غشاء است که بخشی از دهانه واژن یا کل آن را پوشش می‌دهد. شکل ظاهری و ویژگی‌های کلی هر یک از اندام‌های بدن، از فردی به فرد دیگر متفاوت است. دستگاه تناسلی زنان و پرده مهبل هم از این قاعده مستثنا نیست. انواع پرده بکارت را می‌توان به قرار زیر تقسیم‌بندی کرد:

انواع پرده بکارت

پرده بکارت حلقوی

پرده بکارت حلقوی همان طور که از نام آن پیدا است، اطراف دهانه مهبل را به صورت حلقه‌ای پوشش می‌دهد. پرده بکارت حلقوی، ممکن است قابل اتساع یا غیر قابل اتساع باشد. لازم است بدانید، پرده حلقوی و قابل اتساع از طریق برقراری رابطه جنسی پاره نشده و خونریزی نخواهد داشت. لبه‌های پرده بکارت حلقوی، ممکن است گرد یا دندانه‌دار باشد.

پرده بکارت ارتجاعی

پرده بکارت ارتجاعی یک غشاء انعطاف پذیر است که از طریق آمیزش جنسی پاره نمی‌شود. در مواردی، ممکن است آسیبی جزئی در پرده بکارت حلقوی ایجاد شود.

از کجا بفهمم ارتجاعی هستم؟

برای تشخیص نوع پرده حتما باید به ماما یا پزشک زنان مراجعه کرد و از دستکاری کردن آن پرهیز نمود.

پرده بکارت دو سوراخی

پرده بکارت دو سوراخی توسط یک تیغه گوشتی که در ورودی واژن قرار دارد به دو بخش تقسیم می‌شود. به همین دلیل، اصطلاحا آن را پرده دو سوراخی می‌نامند.

پرده غربالی 

پرده بکارت غربالی به طور ممتد در عرض واژن قرار گرفته و سطح آن با سوراخ‌های ریز و غربال مانندی پوشیده شده است.

پرده مسدود

پرده بکارت مسدود، یک بافت گوشتی فاقد هر گونه سوراخی است که دهانه مهبل را به طور کامل مسدود می‌کند.و در اندک افراد وجود دارد و این گونه افراد نیاز دارند تا جراحی شوند تا پریود شوند یا بتوانند رابطه داشته باشند.

پرده بکارت تیغه ای

پرده بکارت تیغه‌ای یا دو تکه پرده‌ای است که یک تیغه ممتد در طول ورودی واژن دارد. پرده بکارت دو تکه دارای بافت اضافه‌ای هستند. این بافت اضافه، باعث به وجود آمدن دو سوراخ در واژن میشود

انواع دیگر پرده بکارت مثل دندانه ای، شرابه دار، دیوار دار، مشبک را در تصویر زیر می‌توانید مشاهده کنید.

اهمیت پرده بکارت

اهمیت پرده بکارت، در میان برخی جوامع و اقوام بسیار پررنگ است. در این قبیل جوامع، خونریزی پرده بکارت در شب زفاف، نشانه باکرگی دختر و نداشتن رابطه جنسی پیش از ازدواج است. با این حال، لازم است بدانید، مواردی نظیر استفاده از تامپون و خود ارضایی با اجسام خارجی هم ممکن است موجب پارگی پرده بکارت شود.

پرده بکارت در کدام قسمت واژن قرار دارد؟

بسته به افراد مختلف یک یا دو سانتی متر بعد از ورودی واژن پرده بکارت قرار دارد.

فاصله بکارت از دهانه واژن

درباره فاصله دهانه واژن تا بکارت باید بدانید که پرده بکارت در مدخل واژن در یک یا دو سانتیمتر اول آن قرار دارد.

دلیل خونریزی پرده بکارت

خونریزی پرده بکارت، اغلب در نخستین آمیزش جنسی مشاهده می‌شود. برخلاف آن چه عموم مردم تصور می‌کنند، پرده بکارت، غشاء سختی نیست. بنابراین، به هیچ عنوان، لازم نیست، نخستین رابطه جنسی با زور و فشار بیش از حد همراه باشد.

در واقع، تحریک کامل، آمادگی برای آمیزش و پایین بودن سطح استرس زن، می‌تواند عدم خونریزی پرده بکارت را به همراه داشته باشد. اضطراب و نگرانی بیش از اندازه در اولین رابطه جنسی، موجب می‌شود، مهبل زن به اندازه کافی مرطوب نشود.

این امر، اگر با فشار و اعمال زور از طرف مرد توأم باشد منجر به ایجاد پارگی و خونریزی خواهد شد. بنابراین، عدم خونریزی پرده بکارت به معنای مرطوب بودن دهانه واژن و نرمی و ملاطفت مرد در هنگام دخول است.

نکته

• پرده بکارت از مقدار اندکی رشته‌های عصبی برخوردار است. به همین دلیل، پارگی آن با درد زیادی همراه نخواهد بود.
• توجه داشته باشید، برای حفاظت از سلامت جسمی و روحی بانوان، لازم است رابطه جنسی در نهایت آرامش انجام گیرد. به همین منظور، بهتر است در هنگام خستگی و اضطراب از آمیزش خودداری کنید. این امر، به ویژه درباره نخستین رابطه جنسی مصداق دارد.

فعالیت های آسیب زننده به پرده بکارت

پارگی پرده بکارت برای بسیاری از خانواده‌ها و جوامع موضوع بسیار حساس و شبهه برانگیز است. بسیاری از افراد، با ساختار پرده مهبل آشنایی چندانی ندارند. همین امر، ممکن است، سوء تفاهم‌های فراوانی را ایجاد کند. مراجعه به متخصص زنان و زایمان و انجام معاینات و مشاوره‌های لازم، به شما کمک خواهد کرد با انواع پرده بکارت و دلایل پارگی آن آشنا شوید.

دلایل پارگی پرده بکارت

موارد زیر، شایع‌ترین دلایل پارگی پرده بکارت به حساب می‌آیند:

• آمیزش جنسی
• خودارضایی از طریق دخول اجسام خارجی
• استفاده از تامپون
• وارد شدن ضربه‌های شدید به واژن

سقوط از ارتفاع و پاره شدن پرده بکارت

بسیاری از افراد، پارگی پرده بکارت را با وقایعی نظیر سقوط از ارتفاع در ارتباط می‌دانند. لازم است بدانید، این طرز تفکر اشتباه است. با این حال، ممکن است پس از اتفاقاتی مانند سقوط از بلندی یا بعد از فعالیت‌‌هایی از قبیل، کوهنوردی یا حمل اجسام سنگین، شاهد خونریزی دستگاه تناسلی باشید.

جای نگرانی نیست! خونریزی یا لکه‌بینی، حاصل وارد آمدن فشار بر رحم است. ناگفته پیدا است که باید با دقت هر چه تمام‌تر از سلامت اندام‌های خود مراقبت کرده و به هیچ عنوان، بدن خود را تحت فشار قرار ندهید. با این حال، این امر، با پاره شدن پرده بکارت در ارتباط نیست. به خاطر داشته باشید، پارگی پرده تنها در صورت دخول ناشی از آمیزش یا وارد کردن اجسام خارجی به واژن اتفاق می‌افتد.

فعالیت‌های ورزشی و پاره شدن پرده بکارت

برخلاف تصور عمومی، انجام ورزش‌هایی نظیر دوچرخه‌سواری، سوارکاری، رقص و بسیاری از فعالیت‌های مشابه به پرده بکارت آسیبی وارد نمی‌کند. در واقع، فقط ضربات سنگین به ناحیه مهبل و وارد شدن اجسام خارجی در واژن مشکل‌ساز خواهد بود.

خودارضایی و پاره شدن پرده بکارت

خودارضایی و پاره شدن پرده بکارت، می‌توانند تأثیر مستقیمی بر یکدیگر داشته باشند. در اغلب موارد، خودارضایی با وارد کردن برخی اجسام خارجی به داخل واژن همراه است. با توجه به محل قرارگیری پرده بکارت، انجام این کار می‌تواند با پارگی همراه باشد. به علاوه، ضربه نیز می‌تواند منجر به پارگی پرده شود. با این حال، اگر خودارضایی به روشی غیر از موارد یاد شده انجام شود با پارگی و خونریزی توأم نخواهد بود.

علائم پاره شدن پرده بکارت

علائم پاره شدن پرده بکارت از فردی به فرد دیگر متفاوت است. همان طور که پیش‌تر هم گفته شد، شدت علائم به ساختار، ضخامت و نوع پرده بستگی دارد. در مواردی، ممکن است آسیب دیدن این بخش از اندام تناسلی زنانه با خونریزی و احساس درد خفیف همراه باشد. با این حال، هیچ یک از این نشانه‌ها مبنای مناسبی برای تشخیص پارگی به حساب نمی‌آیند. در صورت بروز حادثه و برای اطمینان از سلامت پرده بکارت، لازم است به پزشک زنان و زایمان مراجعه کنید.

مقدار خونریزی در پاره شدن بکارت

پارگی پرده بکارت در همه افراد با خونریزی و درد همراه نیست. در واقع، این امر به نوع و ضخامت پرده بستگی دارد. به عنوان مثال، در کسانی که دارای پرده حلقوی یا ارتجاعی هستند، پارگی معنایی نخواهد داشت. این موضوع، درباره سایر افراد اندکی متفاوت است. برخی اشخاص، تنها به مدت یک یا دو دقیقه، چند قطره خون را مشاهده خواهند کرد. این در حالی است که خونریزی ناشی از پاره شدن پرده بکارت در سایر افراد، ممکن است متوالی باشد. این امر، ناشی از ایجاد آسیب در نواحی اطراف مهبل است. از عوامل تأثیرگذار در شدت خونریزی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• ضخامت پرده بکارت
• نوع پرده بکارت
• شدت دخول
• عدم آمادگی زن برای برقراری رابطه جنسی