آرشیو دی ماه 1403

آرشیو دی ماه 1403

در این وبلاگ در حیطه مشکلات و بیماریهای بدن انسان صحبت می شود

درک اختلال دوقطبی: علائم و نشانه‌ها در مردان جوان

۴۸۳ بازديد

علائم دوقطبی: اگرچه اختلال دوقطبی در بین مردان و زنان به یک اندازه رایج است، اما تفاوت‌های خاصی در نحوه پاسخ هر جنسی به این بیماری روانی وجود دارد. با درک علائم متمایز اختلال دوقطبی که ممکن است در بین مردان جوان رخ دهد تا بتوان آن‌ها را زود تشخیص داد تا از بدتر شدن این اختلال جلوگیری شود. بسیاری از علائم اختلال دوقطبی ممکن است در بین مردان و زنان یکسان باشد، اما مسائل منحصر به فردی وجود دارد که در میان مردان باید از آنها آگاه بود.

برای مثال، مردان زودتر از زنان به این اختلال مبتلا می‌شوند و این بیماری معمولاً ابتدا با شیدایی شروع می‌شود. مردان بیشتر از زنان در معرض حملات شیدایی هستند و ممکن است بیشتر با دعوا کردن، نوشیدن الکل و پرخاشگری رفتار کنند. علائم شیدایی معمولی شامل افزایش انرژی فیزیکی و ذهنی، افکار مسابقه ای، ریسک پذیری و فعالیت های تکانشی است. علائم افسردگی شامل از دست دادن انرژی، غم و اندوه طولانی مدت، احساس گناه و ناامیدی و افکار خودکشی است.

شدت و فراوانی علائم علائم دوقطبی

تفاوت های جنسیتی خاصی وجود دارد که می تواند باعث شود مردان به دلیل اختلال دوقطبی رفتارهایی از خود نشان دهند. آنها ممکن است بیشتر درگیر سوء مصرف مواد به عنوان راهی برای خود درمانی شوند و گرایش آنها به فرار از اختلال دوقطبی آنها را به اعتیاد به مواد مخدر یا الکل سوق می دهد . به طور کلی، مردان تمایل دارند علائم شدیدتری از اختلال دوقطبی داشته باشند که اگر در سنین جوانی به این بیماری مبتلا شوند، بیشتر در معرض خطر مشکلات بعدی زندگی هستند. زنان بیشتر مستعد دوچرخه سواری سریع هستند، به این معنی که دوره های آنها می تواند بیش از چهار بار در سال رخ دهد. مردان علائم شدیدتری دارند اما عموماً دوره های آنها کمتر رخ می دهد. علائم آنها ممکن است شامل رفتارهای پرخاشگرانه و خشونت آمیزتر به خصوص در طول دوره شیدایی باشد.

یکی از مسائلی که می‌تواند در مردان جوان مشکل‌ساز باشد، عدم تمایل آنها به درمان مشکلات سلامت روان مانند اختلال دوقطبی است. مردها معمولاً به دلیل انگ مرتبط با مسائلی مانند افسردگی شیدایی کمتر احتمال دارد کمک دریافت کنند. اگر فکر می کنید علائم و نشانه های اختلال دوقطبی را در خود یا شخصی که می شناسید می شناسید، مهم است که در اسرع وقت به دنبال درمان باشید. مردان جوان بیشتر از زنان مستعد خودکشی هستند و حدود 10 تا 15 درصد از مبتلایان به این اختلال جان خود را از دست می دهند. پس از درک اختلال دوقطبی، دریافت درمان و داروی مناسب بسیار مهم است که به حداقل رساندن برخی از علائم این اختلال کمک می کند و امکان کار و عملکرد در زندگی را با وجود بیماری ممکن می کند.

علائم هشدار دهنده اختلال دوقطبی

۴۷۷ بازديد

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی اغلب دارای نوسانات خلقی هستند که می تواند هم زیاد و هم کم باشد. وقتی این الگوهای خلقی کلاسیک را نشان می دهید، تشخیص اختلال دوقطبی نسبتاً ساده است.

اما اختلال دوقطبی می تواند یواشکی باشد. علائم ممکن است همیشه از چرخه معمولی بالا و پایین پیروی نکنند. ممکن است گاه به گاه اپیزودهای شیدایی خفیف یا هیپومانیا داشته باشید که زیر رادار پرواز می کنند. افسردگی می تواند قسمت های دیگر بیماری را تحت الشعاع قرار دهد. گاهی اوقات، علائم افسردگی و شیدایی می تواند همزمان رخ دهد. و سوء استفاده از مواد می تواند تشخیص شما را پیچیده تر کند.

این پیچیدگی‌ها تشخیص اختلال دوقطبی را چالش برانگیز می‌کند، به‌ویژه زمانی که علائم واضح نیستند. در اینجا برخی از حقایق کمتر شناخته شده در مورد اختلال دوقطبی آورده شده است:

  • حدود 20 درصد از افرادی که افسردگی را به پزشک خود گزارش می دهند در واقع به اختلال دوقطبی مبتلا هستند.
  • حدود نیمی از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی قبل از تشخیص صحیح به سه متخصص مراجعه می کنند.
  • معمولاً حدود 10 سال طول می کشد تا افراد پس از شروع علائم، اغلب به دلیل تأخیر در تشخیص، به دنبال درمان اختلال دوقطبی باشند.
  • اکثر افراد مبتلا به اختلال دوقطبی همچنین دارای سایر شرایط سلامت روان مانند سوء مصرف مواد یا اضطراب هستند که تشخیص را پیچیده تر می کند.

بررسی سلامت اختلال دوقطبی WebMD را انجام دهید

پزشکان اغلب به اشتباه افراد مبتلا به اختلال دوقطبی را تنها با افسردگی تشخیص می دهند. در اختلال دوقطبی 2 ، که شکل خفیف‌تری است، دوره‌های شیدایی ظریف هستند و می‌توانند بدون توجه از آن عبور کنند. افراد مبتلا به اختلال دوقطبی 2 معمولاً زمان بسیار بیشتری را با علائم افسردگی در مقایسه با علائم هیپومانیک با نسبت 35 به 1 سپری می کنند

به طور مشابه، در اختلال دوقطبی 1، که در آن شیدایی بارزتر است، مدت زمان صرف شده در حالت های افسردگی معمولاً 3 به 1 بیشتر از زمان صرف شده در حالت های شیدایی است، اگرچه ماهیت شدید شیدایی در دوقطبی 1 تشخیص آن را آسان تر می کند.

تشخیص اختلال افسردگی اساسی که معمولاً به عنوان افسردگی تک قطبی شناخته می شود، از اختلال دوقطبی 2 مهم است زیرا افسردگی تک قطبی فاقد دوره های هیپومانیا در دوقطبی 2 است.

هر فردی که از نظر افسردگی ارزیابی می‌شود باید برای یک عمر دوره‌های شیدایی یا هیپومانیک نیز مورد ارزیابی قرار گیرد تا اختلال دوقطبی دقیقاً تشخیص داده شود.

 

 

 

 

سوء مصرف مواد، تشخیص و درمان اختلال دوقطبی را پیچیده تر می کند. تحقیقات نشان می دهد که تا 60 درصد از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی با سوء مصرف مواد مخدر یا الکل نیز دست و پنجه نرم می کنند. هنگامی که سوء مصرف مواد در کنار اختلال دوقطبی درمان نشود، مدیریت علائم خلقی اختلال دوقطبی بسیار چالش برانگیز می شود. همچنین تشخیص قطعی اختلال دوقطبی زمانی که فردی فعالانه از موادی استفاده می‌کند که باعث نوسانات خلقی می‌شود، دشوار است.

موادی مانند الکل و کوکائین می توانند وضعیت را پیچیده تر کنند. به عنوان مثال، افرادی که کوکائین مصرف می کنند ممکن است در زمانی که واقعا مست هستند، شیدایی به نظر برسند، یا با از بین رفتن دارو دچار افسردگی شوند. برخی از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی در طول دوره های شیدایی به طور تکانشی از مواد مخدر و الکل استفاده می کنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است یک اختلال مصرف مواد جداگانه داشته باشند که نیاز به درمان خاص خود دارد. سوء مصرف مواد ممکن است دوره های دوقطبی (شیدایی و افسردگی) را مکرر یا شدیدتر کند و داروهایی که معمولاً برای مدیریت اختلال دوقطبی استفاده می شوند ممکن است هنگام استفاده از الکل یا مواد مخدر به خوبی کار نکنند.

اختلال دوقطبی اغلب در اواخر سال های نوجوانی ظاهر می شود و می تواند به ویژه در این دوره شدید باشد و نوجوانان را در معرض خطر بالایی برای خودکشی قرار دهد.

ترمیم واژن چیست؟

۴۷۷ بازديد


در Swor Women's Care، تیم درمان‌های ترمیم واژن FemiLift را ارائه می‌دهد. FemiLift یک لیزر CO2 فراکشنال است که باعث بازسازی فیبرهای کلاژن و الاستین در دیواره های واژن شما می شود. ترمیم واژن غیر جراحی است و به صورت سرپایی ارائه می شود. این یک درمان جایگزین یا مکمل برای کرم های موضعی و هورمون درمانی است.برای مشاوره با متخصص زنان درتهران اینجا کلیک کنید

چرا به ترمیم واژن نیاز دارم؟
با افزایش سن، سطح هورمون شما کاهش می یابد که می تواند منجر به آتروفی واژن شود - وضعیتی که در آن بافت در حفره واژن نازک، خشک و ضعیف می شود. ضعف در دیواره های واژن علاوه بر ایجاد رابطه جنسی دردناک، استحکام کف لگن شما را نیز کاهش می دهد و منجر به علائم و شرایطی مانند بی اختیاری، خشکی و افتادگی لگن می شود.

علاوه بر اثرات افزایش سن، بارداری و زایمان می تواند بر حفره واژن شما آسیب برساند و باعث سستی و از دست دادن حس شود. اگر هر یک از این علائم را تجربه کردید، یک قرار ملاقات با Swor Women's Care بگیرید تا ببینید آیا ترمیم واژن برای شما مناسب است یا خیر.

در طول ترمیم واژن چه اتفاقی می افتد؟
ترمیم واژن FemiLift تنها 15 دقیقه طول می کشد و نیازی به بیهوشی ندارد. در طول درمان، روی میز درمان در حالی که پاهایتان رکابی است، تکیه می‌دهید، درست مانند زمانی که معاینه لگن می‌کنید. ارائه دهنده شما دستگاه FemiLift را وارد واژن شما می کند و لیزر را روشن می کند.

ممکن است در طول درمان احساس گرما کنید. اکثر بیماران گزارش می دهند که درمان ترمیم واژن دردناک نیست.

لیزر CO2 فراکشنال به بافت دیواره های واژن نفوذ می کند و باعث انقباض رشته های کلاژن و الاستین می شود. لیزر همچنین می تواند رشد سلول های کلاژن جدید را تحریک کند. کلاژن و الاستین بافت هایی هستند که پوست شما را صاف و الاستیک نگه می دارند.

شما ممکن است پس از یک درمان متوجه بهبودی شوید، اما اکثر بیماران یک سری درمان را هر دو تا چهار هفته یک بار برای نتایج مطلوب انجام می دهند.

هنگام بهبودی پس از ترمیم واژن چه انتظاری باید داشته باشم؟
برای بهبودی پس از درمان ترمیم واژن نیازی به فعالیت های منظم خود ندارید. بسیاری از بیماران این روش را در ساعت ناهار خود انجام می دهند. ارائه دهنده شما دستورالعمل های خاصی را برای مراقبت های بعدی به شما می دهد. علاوه بر این، باید تا چند روز پس از عمل ترمیم واژن از استفاده از تامپون یا آمیزش جنسی نفوذی خودداری کنید.

جراحی زنان و زایمان

۴۷۸ بازديد

پزشکان و کارکنان در کلینیک لانگ استریت مامایی و زنان می خواهند بالاترین سطح مراقبت را برای بیماران خود در تمام خدماتی که ارائه می دهیم ارائه دهند. ما طیف گسترده ای از خدمات جراحی زنان را ارائه می دهیم.برای مشاوره با متخصص زنان درتهران اینجا کلیک کنید

خدمات جراحی

روش های کم تهاجمی، زنان و زایمان

جراحی کم تهاجمی به سرعت در حال تبدیل شدن به روش ارجح برای درمان بسیاری از مشکلات زنانه که زنان تجربه می کنند و نیاز به مداخله جراحی دارند. جراحی های کم تهاجمی زنان شامل روش های جراحی لاپاراسکوپی و رباتیک می باشد. مزایای انتخاب روش کم تهاجمی عبارتند از:

  • اسکارهای کوچکتر
  • درد کمتر
  • زمان بهبودی کمتر
  • خطر کمتر خونریزی
  • اقامت کوتاه‌تر یا بدون اقامت در بیمارستان

روش های متداول کم تهاجمی GYN

  • هیسترکتومی
  • جراحی فیبروم
  • برداشتن کیست تخمدان
  • جراحی اندومتریوز

روش های کم تهاجمی، در دفتر

کلینیک لانگ استریت انواع روش های زنان و زایمان با حداقل تهاجم را در مطب ما ارائه می دهد. از این روش ها برای درمان علائم و بررسی علت علائم استفاده می شود.

روش های متداول GYN در مطب

  • درمان ناباروری
  • هیستروسکوپی
  • جلوگیری از بارداری دائمی را تضمین کنید
  • فرسایش رحم
  • LEEP
  • کندیلوم
  • سیروسجراحی دهانه رحم
  • لابیاپلاستی

جراحی واژن

  • پرولاپس اندام لگن (شامل سیستوسل، رکتوسل، افتادگی رحم)
  • جراحی برچ
  • ساکروکولپوپلکسی

تکنیک های جراحی

کلینیک لانگ استریت انواع تکنیک های جراحی زنان با حداقل تهاجم را ارائه می دهد و بالاترین سطح مراقبت را برای بیماران ما در هر کاری که انجام می دهیم ارائه می دهد. ما می خواهیم همه گزینه های موجود را به شما ارائه دهیم.

  • لاپاراسکوپی
  • هیستروسکوپی
  • برش منفرد
  • سیستم رباتیک داوینچی

 

نارسایی زودرس تخمدان و ناباروری

۴۷۵ بازديد

نارسایی زودرس تخمدان اصطلاح پزشکی است که برای توصیف یائسگی زودرس استفاده می شود.

یائسگی معمولا در زنان بین سنین 42 تا 56 رخ می دهد. نارسایی زودرس تخمدان (یائسگی زودرس) وضعیتی است که در آن یائسگی قبل از سن 40 سالگی رخ می دهد. زنانی که یائسگی زودرس را تجربه می کنند معمولاً تخمک در تخمدان هایشان تمام می شود. علت نارسایی زودرس تخمدان به طور کلی ناشناخته است. با این حال، چند دلیل وجود دارد که چرا تخمدان ها ممکن است تولید تخمک را در سنین پایین متوقف کنند. قرار گرفتن در معرض برخی مواد شیمیایی یا درمان های پزشکی می تواند به تخمدان ها آسیب برساند یا از بین ببرد. اینها ممکن است شامل شیمی درمانی و پرتودرمانی باشد. بیماری های خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید گاهی با یائسگی زودرس همراه هستند زیرا سیستم ایمنی آنتی بادی هایی را تشکیل می دهد که به تخمدان ها حمله کرده و به آنها آسیب می زند. وراثت نیز می تواند نقش داشته باشد - برخی از اختلالات ژنتیکی منجر به یائسگی زودرس می شود.

نحوه تشخیص نارسایی زودرس تخمدان

سابقه پزشکی شما در تشخیص نارسایی زودرس تخمدان مهم است. با این حال، آزمایشات دیگری برای تأیید تشخیص مورد نیاز است. ممکن است به یک یا چند آزمایش خون زیر نیاز داشته باشید:

  • سطح خون FSH - سطح بالای هورمون محرک فولیکول (FSH) در خون شما در یک زمان خاص از چرخه شما ممکن است نشان دهنده نارسایی تخمدان باشد.
  • تست ایمونولوژی – تست هایی که مشکلات خود ایمنی تیروئید، پاراتیروئید و غده فوق کلیوی را که ممکن است با یائسگی زودرس مرتبط باشد، تشخیص می دهد.
  • کاریوتایپ - آزمایش خونی که کروموزوم‌های شما را ارزیابی می‌کند و برای تشخیص علل ژنتیکی نارسایی تخمدان استفاده می‌شود.

تنها گزینه برای درمان باروری نارسایی زودرس تخمدان، لقاح آزمایشگاهی تخمک دهنده است.

تحلیل رفتن تخمدان

۴۷۳ بازديد
 

تخلیه تخمدان (یائسگی زودرس) سرکوب زودرس عملکرد زایشی تخمدان ها در زنان در سنین باروری است. آسیب شناسی در بیماران زیر 40 سال ایجاد می شود که قبلاً با اختلال عملکرد تولید مثل و بی نظمی قاعدگی مواجه نشده اند. تظاهرات اصلی یائسگی زودرس شامل اختلالات رویشی- عروقی، آمنوره و از دست دادن قدرت باروری است.

سندرم هدر رفتن تخمدان

در عمل زنان و زایمان، سندرم تخلیه تخمدان (OVS) "نارسایی زودرس تخمدان"، "یائسگی زودرس" و "یائسگی زودرس" نامیده می شود. با توسعه آسیب شناسی، غدد جنسی زن مدت ها قبل از دوره مورد انتظار یائسگی از کار می افتند. بروز یائسگی زودرس در زنان کاملاً سالم 1.6٪ است، در صورت وجود آمنوره ثانویه - بیش از 10٪.

 

دوره اوج گیری از سن 50-45 سالگی شروع می شود و با ایجاد آسیب شناسی، انقراض عملکرد غدد جنسی در بیماران زیر 40 سال تشخیص داده می شود. قبل از شروع سندرم تخلیه تخمدان، بی نظمی های قاعدگی و سایر اختلالات در اندام های دستگاه تناسلی وجود ندارد. تشخیص به موقع این بیماری از پیری پوست جلوگیری می کند و همچنین به بازیابی باروری کمک می کند.

علل کاهش تخمدان

علت یائسگی زودرس هنوز نامشخص است. فرض بر این است که علت اختلال در عملکرد تولیدی غدد جنسی، اختلالات خود ایمنی است. عوامل اصلی که بر عملکرد دستگاه تناسلی زنان تأثیر منفی می گذارد عبارتند از:

  • گالاکتوزمی؛
  • ناهنجاری های کروموزومی ارثی؛
  • عواقب اوریون و عفونت استافیلوکوک؛
  • کم کاری تیروئید خود ایمنی؛
  • ساختار غیر طبیعی دستگاه فولیکولی؛
  • بیماری های خارج تناسلی و سمیت؛
  • اختلال در عملکرد مراکز هیپوتالاموس؛
  • بی ثباتی عاطفی؛
  • کمبود ویتامین و مواد معدنی؛
  • حذف کامل غدد جنسی

در 50٪ موارد، بیماران با یائسگی زودرس دارای سابقه خانوادگی سنگین هستند - خونریزی اولیه دیررس در طول قاعدگی، هیپومنوره، تخلیه زودرس تخمدان در مادر یا خواهران. اغلب، آسیب شناسی با بیماری های ایمنی همراه است.

میومکتومی محافظه کارانه برای حاملگی خارج از رحم ممکن است با کاهش ذخیره فولیکولی غدد جنسی و اختلال در عملکرد آنها همراه باشد. تولید ناکافی هورمون های استروئیدی باعث ترشح بیش از حد گنادولیبرین می شود که در ارتباط با آن بیماران اغلب دچار آمنوره هیپرگنادوتروپیک می شوند.

Eco برای تخلیه تخمدان

 

تقریباً در 7 تا 10 درصد موارد، زنانی که مبتلا به SIL تشخیص داده شده اند، بازیابی خود به خودی عملکرد تخمدان و تخمک گذاری را تجربه می کنند. اما اغلب با آمنوره طولانی مدت، برای بیمارانی که قصد بارداری دارند، لقاح آزمایشگاهی (IVF) تجویز می شود.

ماهیت این تکنیک استفاده از تخمک های اهدا کننده (تخمک) و انزال شریک است که با کمک آن تلقیح در شرایط آزمایشگاهی انجام می شود. بلافاصله پس از نفوذ اسپرم، تخمک به طور معمول جنین در نظر گرفته می شود. تخم های بارور شده در کابینت های مخصوص انکوباتور پر از محیط کشت تا 6 روز نگهداری می شوند. جنین با استفاده از کاتتر طولانی به رحم منتقل می شود و نیازی به بیهوشی قبلی ندارد.

بارداری با تخلیه تخمدان

مدیریت بارداری در زنانی که تحت IVF قرار گرفته اند در مراکز تولید مثل انجام می شود. در زمینه تولید ناکافی هورمون های زنانه در بدن، خطر رشد غیرطبیعی داخل رحمی جنین افزایش می یابد.

اختلال وسواس فکری عملی (OCD)

۴۷۷ بازديد

اختلال وسواس فکری عملی (OCD) یک بیماری قابل درمان است.

نوع درمان به موقعیت و شرایط شما بستگی دارد. شما و متخصص مراقبت های بهداشتی خود می توانید در مورد این موضوع صحبت کنید و در مورد گزینه های درمانی مناسب برای شما توافق کنید.درمان اختلال وسواس اجباری

2 نوع درمان اصلی عبارتند از:

  • درمان روانشناختی - به شما کمک می کند تا OCD را درک کنید و راه های جدید مقابله را بیاموزید
  • دارو - معمولاً یک داروی ضد افسردگی، برای تغییر تعادل مواد شیمیایی در مغز شما

یکی یا هر دوی اینها ممکن است برای شما بهترین باشد. پزشک عمومی به شما در تصمیم گیری کمک می کند.

روان درمانی

موثرترین درمان برای OCD درمان شناختی رفتاری (CBT) است.

درمان شناختی رفتاری (CBT) به شما کمک می کند تا با تغییر الگوهای تفکر و رفتار، مشکلات خود را مدیریت کنید. این می تواند به شما کمک کند به طور موثرتری با علائم OCD خود کنار بیایید.

پیشگیری از مواجهه و پاسخ (ERP) نوعی CBT است که برای درمان OCD استفاده می شود. شما یاد می گیرید که محرک های افکار و رفتارهای خود را درک کنید.

این شامل رویارویی تدریجی با افکار وسواسی شما بدون درگیر شدن در رفتارهای اجباری است. این به کاهش اضطراب شما در طول زمان کمک می کند.

ابتدا با موقعیت هایی شروع می کنید که کمترین اضطراب را برای شما ایجاد می کنند. این کار را قبل از رفتن به سمت افکار دشوارتر انجام می دهید. این نوردهی درجه بندی شده نامیده می شود.

درمان می تواند دشوار باشد و ممکن است ترسناک به نظر برسد، اما مردم بهتر می شوند.

CBT و گفتار درمانی

دارو

ممکن است به دارو و همچنین روان درمانی نیاز داشته باشید.

انواع اصلی دارویی که برای درمان OCD استفاده می شود، مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) هستند. اینها می توانند با افزایش سطح یک ماده شیمیایی به نام سروتونین در مغز شما کمک کنند.

ممکن است لازم باشد دارو را به مدت 12 هفته قبل از اینکه متوجه اثری شوید مصرف کنید.

دوره درمان ممکن است 1 سال یا بیشتر طول بکشد. اگر بعد از این مدت علائم دردسرساز کم یا نداشتید، ممکن است بتوانید مصرف دارو را متوقف کنید.

بدون مشورت با پزشک خود، مصرف SSRI ها را قطع نکنید. کنار گذاشتن SSRI ها می تواند عوارض جانبی ناخوشایندی ایجاد کند. برای کاهش احتمال این اتفاق، درمان باید به تدریج پایان یابد. در صورت بازگشت علائم، پزشک ممکن است نیاز به افزایش مجدد دوز داشته باشد.

عوارض جانبی SSRI ها

عوارض جانبی احتمالی SSRI ها عبارتند از:

  • احساس آشفتگی، لرزش یا اضطراب
  • احساس یا بیمار بودن
  • اسهال یا یبوست
  • سرگیجه
  • مشکلات خواب
  • سردرد
  • میل جنسی کم

همچنین احتمال کمی وجود دارد که SSRIها باعث ایجاد افکار خودکشی یا آسیب رساندن به خود شوند .

درمان OCD - یک مرور کلی

۴۸۴ بازديد

تحقیقات در مورد درمان OCD ادامه دارد و به طور مداوم نحوه نگرش ما به رویکردهای درمانی به OCD را تغییر خواهد داد. روشی که NHS ارائه می‌کند نیز فرآیند دیگری است که برای همیشه در حال تغییر است، به همین دلیل است که ما به طور مداوم رویکرد خود را برای به‌روز ماندن با پیشرفت‌های تحقیقاتی و درمانی تجدید می‌کنیم.

پشتوانه توصیه‌هایی که ما ارائه می‌دهیم، اخلاق مثبت موسسه خیریه است، برای روشن کردن مسیری برای مبتلایان که به آنها فرصتی می‌دهد تا در جهت بهبودی تلاش کنند، هر چه بهبودی برای آنها باشد.

درمانی که موثرترین درمان در درمان موفقیت آمیز OCD است، نوعی از گفتار درمانی است که نامیده می شودتی درمانی رفتاری ب شناختی ( CBT )، که شامل پیشگیری از مواجهه و پاسخ (ERP) می شود. در ادامه این بخش، CBT را با عمق بیشتری مورد بحث قرار می دهیم .

مهم است که اهمیت یکسان دو جنبه شناختی و رفتاری درمان را درک کنیم، به همین دلیل است که ما رفتاری (ERP) را به تنهایی به عنوان یک درمان (یا جنبه شناختی به تنهایی) توصیه نمی کنیم. در حالی که رفتاری (ERP) به خودی خود ممکن است کمک کند، ما معتقدیم زمانی که با بسته کاملی که CBT ارائه می دهد ترکیب شود، احتمال موفقیت بسیار بیشتری دارد و اثربخشی درمان را افزایش می دهد و همچنین احتمال عود را کاهش می دهد.

گاهی اوقات ممکن است فقط CBT گروهی به شما پیشنهاد شود و گاهی اوقات می تواند برای افراد مفید باشد، به ویژه برای کسانی که در گروهی با همان نوع مشکلات OCD هستند. با این حال، برای افراد دیگر، گروه درمانی ممکن است مناسب نباشد، بنابراین اگر ترجیح می دهید، می توانید درخواست کنید که برای CBT فردی ارجاع شوید، اگرچه زمان انتظار برای درمان فردی ممکن است طولانی تر باشد.

در بسیاری از موارد، CBT به تنهایی در درمان OCD بسیار موثر است، اما برای برخی افراد ترکیبی از CBT و دارو نیز موثر است. این معمولاً به شکل داروهای ضد افسردگی است که در سیستم سروتونین به نام SSRI (مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین) عمل می‌کنند.

به طور کلی، دارو درمانی به عنوان تنها روش درمانی توصیه نمی شود، اگرچه در عمل پزشک عمومی شما ممکن است به دلیل لیست های انتظار طولانی برای درمان شناختی رفتاری فوراً درمان دارویی را ارائه دهد. اگر این اتفاق بیفتد، انتخاب شماست که آیا دارو را بپذیرید یا خیر، و اگر قبول کردید، از پزشک عمومی خود بخواهید که در مورد عوارض جانبی احتمالی صحبت کند تا بتوانید آگاهانه انتخاب کنید.

CBT همیشه باید روش اصلی درمان باشد. همیشه می توان دارو را در کنار CBT معرفی کرد تا به عنوان "بال آب" عمل کند، تا اضطراب را کاهش دهد و مواجهه با CBT را کمی آسان تر کند. ما دقیقا نمی دانیم که چرا SSRI ها می توانند برای افراد مبتلا به OCD مفید باشند، اما مردم احساس می کنند که گاهی اوقات اضطراب ناشی از OCD را از بین می برند.

اگر احساس ناراحتی، افسردگی یا خودکشی خاصی ندارید و پزشک عمومی به شما دارو پیشنهاد می کند، باید سوال کنید که چرا به شما دارو پیشنهاد شده است و این موضوع را با پزشک عمومی خود در میان بگذارید.
اکثر پزشکان عمومی به خواسته‌های شخصی شما در مورد گزینه‌های درمانی گوش می‌دهند، اما اگر پزشک عمومی شما از ارجاع شما برای درمان شناختی رفتاری تا زمانی که دارو مصرف نکرده‌اید، خودداری می‌کند، باید این موضوع را به چالش بکشید. در واقع دستورالعمل های NICE برای درمان OCD واضح است، باید انتخاب CBT و/یا دارو به شما پیشنهاد شود. اگر یک متخصص بهداشت از گوش دادن به انتخاب شخصی شما امتناع کرد، ممکن است بخواهید برای مشاوره در مورد این وضعیت با OCD-UK تماس بگیرید.

روش‌های جایگزین – هیپنوتیزم، NLP، ذهن آگاهی، ضربه زدن
برخی از افراد مبتلا به OCD در مورد درمان‌های جایگزین و عوامل رژیم غذایی برای مقابله با OCD خود جویا می‌شوند. موفقیت این روش ها از نظر بالینی ثابت نشده است و تجربه ما نشان داده است که درمان هایی مانند هیپنوتیزم، NLP، EFT و بسیاری از درمان های جایگزین دیگر به ندرت تأثیر طولانی مدتی بر درمان موفقیت آمیز OCD دارند، زیرا OCD-UK این رویکردها را به عنوان درمان OCD توصیه نمی کند. در این زمان در ادامه در این بخش بیشتر درباره درمان‌های جایگزین بحث خواهیم کرد .

اصول اولیه را به درستی دریافت کنید - خوب بخورید و خوب بخوابید
مراقبت از سلامت عمومی شاید یکی از جنبه‌های کلیدی است، اما اغلب نادیده گرفته می‌شود، که مطمئناً می‌تواند برای سلامت روان و رفاه کلی ما مفید باشد. سلامت جسمانی خوب می تواند تأثیر مثبتی بر خلق و خوی ما داشته باشد، که به نوبه خود می تواند نقش مهمی در کمک به کاهش اضطراب ناشی از OCD داشته باشد. این شامل خوردن یک رژیم غذایی متعادل سالم، ورزش منظم و حفظ الگوهای خواب منظم است. بسیاری از افراد مبتلا به OCD گزارش کرده اند که دویدن و ورزش بدنی (حتی باغبانی) واقعا می تواند به بهبود احساس عمومی رفاه آنها کمک کند.

به کادر خواندن اضافی زیر نگاهی بیندازید، ما منابع مفید زیادی را برای کمک به مدیریت بهتر ورزش، رژیم غذایی و خواب خود اضافه کرده‌ایم.

خودیاری
البته بسیاری از افراد مبتلا به OCD تصمیم می‌گیرند با استفاده از منابعی مانند کتاب‌های خودیاری، گروه‌های پشتیبانی و وب‌سایت‌هایی مانند این سعی کنند وسواس را شکست دهند. منابع خودیاری زیادی وجود دارد، اما مهم است که مراقب باشید و فرض نکنید همه چیزهایی که در اینترنت می خوانید درست است، بسیاری از آنها برنامه های خود را خواهند داشت. منابع خودیاری را   بعداً در این بخش مورد بحث قرار می دهیم .درمان اختلال وسواس اجباری

درمان نکردن OCD
چیزی که می دانیم این است که OCD کنترل نشده و درمان نشده رشد می کند و به رشد خود ادامه می دهد. بنابراین برای افرادی که فکر می‌کنند مبتلا به OCD هستند، بسیار مهم است که به دنبال مشاوره و حمایت پزشکی حرفه‌ای باشند و در اسرع وقت به دنبال درمان باشند.

قبل از شروع هر نوع درمان برای اختلال وسواس فکری-اجباری، همیشه باید با پزشک عمومی خود مشورت کنید. بسیاری از پزشکان عمومی هنوز از طیف گسترده علائم OCD اطلاع کمی دارند یا اصلاً اطلاعی ندارند، اگرچه خوشبختانه این اکنون به آرامی در حال تغییر است. برای اینکه کار را برای شما آسان‌تر کنیم، ما یک پرینت مخصوص GP Ice-breaker ایجاد کرده‌ایم که می‌توانید آن را با خود ببرید و به پزشک عمومی یا شخصی که ارزیابی شما را انجام می‌دهد ارسال کنید که شامل بسیاری از این اطلاعات است.

علل اختلال اضطراب اجتماعی

۴۷۸ بازديد

علل اختلال اضطراب اجتماعی

یک علت واحد برای اختلال اضطراب اجتماعی وجود ندارد. در عوض، ترکیبی از عوامل خطر می تواند احتمال ابتلای فرد به این بیماری را افزایش دهد. برخی از عوامل خطر رایج در زیر توضیح داده شده است:

  • ژنتیک : تحقیقات نشان می‌دهد که اختلال اضطراب اجتماعی معمولاً در خانواده‌ها دیده می‌شود، به طوری که اگر والدینشان اضطراب اجتماعی داشته باشند، احتمال ابتلای کودکان به وضعیت سلامت روان بیشتر است. تخمین ها در مورد سهم ژنتیکی در اختلال اضطراب اجتماعی بین 13 تا 60 درصد است. اعتقاد بر این است که عوامل محیطی فراتر از ژنتیک نیز دخیل هستند، اما به نظر می رسد ژنتیک حداقل به طور متوسط ​​با ایجاد اختلال اضطراب اجتماعی مرتبط باشد.
  • عوامل محیطی: عوامل محیطی، مانند تجربه کودک در مدرسه و روابط با همسالان، نیز می توانند در ایجاد اضطراب اجتماعی نقش داشته باشند. علاوه بر این، رویدادهای منفی یا استرس زا در زندگی می توانند خطر ابتلا به اختلال اضطراب اجتماعی را افزایش دهند.
  • عوامل بیولوژیکی: افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی ممکن است برخی از ناهنجاری های عملکردی در نواحی خاصی از مغز، از جمله آمیگدال، که مسئول پردازش محرک های عاطفی است، داشته باشند. کودکان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی هنگام پردازش اطلاعات عاطفی، فعالیت بیشتری در آمیگدال نشان می‌دهند، که نشان می‌دهد این ناحیه مغز ممکن است در ایجاد این اختلال نقش داشته باشد.
  • خلق و خوی: کودکان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی خلق و خوی بازدارنده دارند، به این معنی که تمایل دارند از چیزهای ناآشنا اجتناب کنند و به محرک های جدید حساس باشند. کودکانی که بازداری رفتاری از خود نشان می‌دهند در زمان استراحت نشانه‌های بیشتری از برانگیختگی فیزیولوژیکی دارند و به محرک‌های جدید واکنش شدیدتری نشان می‌دهند، همانطور که با افزایش ضربان قلب و تنش عضلانی در مقایسه با کودکان مهار نشده مشهود است.
  • فرزندپروری: داشتن یک والدین بیش از حد کنترل کننده یا مداخله گر می تواند کودک را به سمت ایجاد خلق و خوی بازدارنده سوق دهد که می تواند به اختلال اضطراب اجتماعی کمک کند. والدین شدید و خشن نیز با اضطراب اجتماعی در کودکان مرتبط است.

تشخیص اختلال اضطراب اجتماعی

هنگامی که فردی با علائم اختلال اضطراب اجتماعی مراجعه می کند، یک متخصص سلامت روان مانند یک روانشناس یا مددکار اجتماعی بالینی، این بیماری را با استفاده از معیارهای DSM تشخیص می دهد. متخصص سلامت روان برای جمع‌آوری اطلاعات درباره علائمی که فرد تجربه می‌کند، یک سری سؤال می‌پرسد. آنها همچنین ممکن است بپرسند که چه زمانی علائم شروع شده است، زیرا اختلال اضطراب اجتماعی معمولاً در دوران کودکی شروع می شود.

بالینی که اختلال اضطراب اجتماعی را تشخیص می دهد ممکن است از پرسشنامه ها یا ابزارهای استاندارد شده استفاده کند که علائم این بیماری را نشان می دهد. در نهایت، یک پزشک باید تعیین کند که آیا یک فرد معیارهای تشخیصی اختلال اضطراب اجتماعی را دارد یا خیر. پزشک ممکن است مجبور باشد تشخیص های جایگزین مانند اختلال هراس ، اختلال افسردگی اساسی ، اختلال طیف اوتیسم و ​​اختلالات شخصیتی مانند اختلال شخصیت اجتنابی یا اختلال شخصیت اسکیزوئید را رد کند

برای دریافت تشخیص اختلال اضطراب اجتماعی، فرد باید معیارهای تشخیصی زیر را داشته باشد  در DSM :

  • ترس یا اضطراب قابل توجه مربوط به حداقل یک موقعیت اجتماعی، مانند گفتگو، ملاقات با افراد جدید، دیده شدن در حال خوردن یا نوشیدن، یا ارائه سخنرانی
  • ترس یا اضطراب پیرامون موقعیت های اجتماعی به این باور فرد مربوط می شود که به گونه ای عمل خواهد کرد که باعث قضاوت منفی دیگران شود.
  • موقعیت‌های اجتماعی تقریباً همیشه باعث ترس و اضطراب می‌شوند و در کودکان این حالت ممکن است به شکل گریه، عصبانیت یا چسبیدن به یک بزرگسال در مواجهه با یک موقعیت اجتماعی ظاهر شود.
  • ترس از موقعیت های اجتماعی فراتر از هر تهدید واقعی است که موقعیت ایجاد می کند
  • فرد یا به طور کلی از موقعیت های اجتماعی اجتناب می کند یا اگر تصمیم به مشارکت در تعامل اجتماعی بگیرد، دچار اضطراب شدید می شود.
  • علائم اضطراب حداقل شش ماه طول می کشد و با سوء مصرف مواد یا شرایط پزشکی دیگر بهتر توضیح داده نمی شود.

چه کسانی در معرض خطر اختلال اضطراب اجتماعی هستند؟

۴۷۹ بازديد

چه کسانی در معرض خطر اختلال اضطراب اجتماعی هستند؟

در طول فرآیند تشخیصی، پزشکان افراد را از نظر عوامل خطر برای SAD ارزیابی می کنند که عبارتند از:

  • سابقه خانوادگی بیماری روانی
  • خلق و خوی خجالتی یا حساس
  • سابقه سایر شرایط سلامت روانی یا رفتاری
  • سابقه تجربیات اجتماعی منفی، از جمله قلدری یا سوء استفاده
  • افزایش اخیر استرس، به ویژه در موقعیت های کاری یا اجتماعی

پزشکان ممکن است برخی از عوامل شناختی مرتبط با افزایش خطر ابتلا به SAD، از جمله تصور منفی از خود و شرم درونی را بررسی کنند .

آمار اختلال اضطراب اجتماعی

  • SAD هر ساله 7 درصد از مردم را در ایالات متحده تحت تأثیر قرار می دهد.
  • حدود 50 درصد افراد مبتلا به SAD تا سن 11 سالگی به این بیماری مبتلا می شوند.
  • تقریباً 80 درصد از افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی تا سن 20 سالگی به SAD مبتلا می شوند.
  • تقریباً 20 درصد از افراد مبتلا به SAD یک اختلال مصرف الکل همراه دارند.
  • حدود دو سوم از افراد مبتلا به SAD می گویند که قبل از درخواست کمک به مدت ده سال یا بیشتر علائم دارند.