بی‌اختیاری مختلط

اگر علائم هر دو نوع بی‌اختیاری ادرار ناشی از پرکاری مثانه و بی‌اختیاری استرسی را دارید، احتمالاً به بی‌اختیاری مختلط، ترکیبی از هر دو نوع، مبتلا هستید. اکثر زنان مبتلا به بی‌اختیاری، هم علائم استرسی و هم علائم فوریتی را دارند - وضعیتی چالش‌برانگیز. بی‌اختیاری مختلط همچنین در مردانی که پروستات خود را برداشته‌اند یا به دلیل بزرگی پروستات جراحی شده‌اند و در افراد مسن و ضعیف از هر دو جنس رخ می‌دهد.

بی‌اختیاری سرریز شده

اگر مثانه شما هرگز به طور کامل خالی نشود، ممکن است نشت ادرار را تجربه کنید، چه با احساس نیاز به ادرار کردن و چه بدون آن. بی‌اختیاری سرریز زمانی رخ می‌دهد که چیزی مانع از خروج طبیعی ادرار از مثانه شود، مانند بزرگ شدن پروستات که تا حدی مجرای ادرار را می‌بندد. همچنین اگر عضله مثانه کم‌فعال شود (برعکس مثانه بیش‌فعال) و شما احساس نیاز به ادرار کردن نداشته باشید، می‌تواند در مردان و زنان رخ دهد. در نهایت، مثانه بیش از حد پر یا متورم می‌شود و مجرای ادرار را باز می‌کند و باعث نشت ادرار می‌شود. مثانه همچنین ممکن است در زمان‌های تصادفی دچار اسپاسم شود و باعث نشت ادرار شود. این وضعیت گاهی اوقات با دیابت یا بیماری‌های قلبی عروقی مرتبط است.

مردان بسیار بیشتر از زنان به بی‌اختیاری سرریز ادرار مبتلا می‌شوند، زیرا این بیماری اغلب ناشی از بیماری‌های مرتبط با پروستات است. علاوه بر بزرگی پروستات، سایر علل احتمالی انسداد ادرار شامل تومورها، سنگ مثانه یا بافت اسکار است. اگر زنی دچار افتادگی شدید رحم یا مثانه باشد (به این معنی که این اندام از موقعیت صحیح خود خارج شده باشد)، مجرای ادرار او می‌تواند مانند شلنگ باغبانی خم شده پیچ بخورد و در جریان ادرار اختلال ایجاد کند.

آسیب عصبی (ناشی از آسیب‌ها، زایمان، جراحی‌های گذشته یا بیماری‌هایی مانند دیابت، ام‌اس یا زونا) و پیری اغلب مانع از انقباض طبیعی عضله مثانه می‌شوند. داروهایی که از انقباض عضله مثانه جلوگیری می‌کنند یا باعث می‌شوند که شما از احساس نیاز به ادرار کردن بی‌خبر باشید نیز می‌توانند منجر به بی‌اختیاری سرریز شوند.

بی‌اختیاری عملکردی

اگر دستگاه ادراری شما به درستی کار می‌کند اما بیماری‌ها یا ناتوانی‌های دیگری مانع از خشک ماندن شما می‌شوند، ممکن است به بی‌اختیاری عملکردی مبتلا باشید.

برای مثال، اگر بیماری باعث شود که شما از نیاز به پیدا کردن توالت بی‌خبر یا بی‌توجه باشید، دچار بی‌اختیاری ادرار خواهید شد. داروها، زوال عقل یا بیماری روانی می‌توانند آگاهی از نیاز به پیدا کردن توالت را کاهش دهند.

حتی اگر سیستم ادراری شما خوب باشد، اگر در رفتن به توالت مشکل داشته باشید، جلوگیری از حوادث می‌تواند بسیار دشوار باشد. این مشکل می‌تواند هر کسی را که شرایطی دارد که رفتن به دستشویی و درآوردن لباس‌هایش را به موقع بسیار دشوار می‌کند، تحت تأثیر قرار دهد. این شامل مشکلات متنوعی مانند آرتروز، بستری شدن در بیمارستان یا مهار شدن توسط پزشک یا دور بودن توالت از شما می‌شود.

اگر دارویی (مانند داروی ادرارآور که برای درمان فشار خون بالا یا نارسایی قلبی استفاده می‌شود) باعث تولید مقادیر غیرطبیعی و زیاد ادرار شود، ممکن است دچار بی‌اختیاری ادرار شوید که نیاز به تغییر در درمان دارد. اگر بیشتر ادرار خود را در شب تولید می‌کنید، نتیجه ممکن است بی‌اختیاری شبانه یا شب ادراری باشد.

بی‌اختیاری رفلکسی

بی‌اختیاری رفلکسی زمانی رخ می‌دهد که عضله مثانه منقبض شده و ادرار (اغلب به مقدار زیاد) بدون هیچ هشدار یا فوریتی نشت می‌کند. این می‌تواند در نتیجه آسیب به اعصابی باشد که معمولاً به مغز هشدار می‌دهند که مثانه در حال پر شدن است. بی‌اختیاری رفلکسی معمولاً در افرادی که دچار اختلال عصبی جدی ناشی از بیماری ام‌اس، آسیب نخاعی، سایر آسیب‌ها یا آسیب‌های ناشی از جراحی یا پرتودرمانی هستند، ظاهر می‌شود.