درباره اختلال وسواس فکری عملی

اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) اغلب در جامعه ما به اشتباه درک می‌شود. توصیف خود یا دیگران به عنوان فردی که وسواس فکری-عملی دارد، زمانی که دوست دارند همه چیز تمیز یا مرتب باشد، به امری رایج تبدیل شده است. برای افرادی که از اختلال وسواس فکری-عملی رنج می‌برند، شنیدن این کاربردهای نادرست از این اصطلاح می‌تواند ناراحت‌کننده و ناامیدکننده باشد.

بسیاری از افراد چیزی دارند که می‌توان آن را گرایش‌های وسواسی نامید، اما مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی نیستند. آن‌ها ممکن است بسیار دقیق باشند و چیزها را با دقت بیشتری نسبت به اکثر افراد دیگر بررسی کنند. آن‌ها ممکن است کمال‌گرا باشند و در مورد چیزهای خاص استانداردهای بسیار بالایی داشته باشند. معمولاً این گرایش‌ها مشکلات بزرگی ایجاد نمی‌کنند. 

به همین ترتیب، بسیاری از مردم از دعا، مانترا یا آیین‌ها به عنوان بخشی از اعمال مذهبی یا معنوی خود استفاده می‌کنند. رفتارهای خرافی - آرزو کردن ستاره، ضربه زدن به چوب، همراه داشتن طلسم خوش‌یمنی و غیره - نیز رایج هستند و معمولاً هیچ ناراحتی برای فردی که آنها را انجام می‌دهد ایجاد نمی‌کنند.   

اختلال وسواس فکری عملی (OCD) بسیار متفاوت است. معمولاً اختلال وسواس فکری عملی به تدریج شروع می‌شود و می‌تواند سال‌ها یک ناراحتی جزئی باشد و در نهایت به نقطه‌ای می‌رسد که دیگر نمی‌توان علائم را انکار کرد. برای مثال، ممکن است با فکر وسواسی کثیف بودن، با کمی شستن بیشتر و تمیز نگه داشتن چیزها مقابله کنید. دوش گرفتن دو یا سه بار در روز ممکن است تأثیر زیادی روی کسی نداشته باشد. اگر این مقدار افزایش یابد به طوری که هر روز صبح یک ساعت را در حمام بگذرانید، برای خانواده بسیار ناخوشایند می‌شود. اگر به سه ساعت در روز در حمام افزایش یابد، زندگی شما واقعاً تغییر کرده است.

اختلال وسواس فکری عملی (OCD) یک بیماری غیرمعمول و گاهی ترسناک است. بسیاری از افراد مبتلا به اختلال وسواس فکری عملی (OCD) از اینکه "دیوانه" شوند می‌ترسند و نگران از دست دادن کامل کنترل خود هستند. اما این اتفاق نمی‌افتد. اختلال وسواس فکری عملی همچنین منجر به بیماری‌های شدید دیگری نمی‌شود، اما برای برخی می‌تواند به همان اندازه ناتوان‌کننده باشد.

اگر فکر می‌کنید ممکن است وسواس فکری عملی داشته باشید، بسیار مهم است که به دنبال کمک باشید. مقابله با وسواس فکری عملی به تنهایی دشوار است، به خصوص اگر شدید باشد، اما درمان‌های حرفه‌ای میزان موفقیت بالایی دارند.

اختلال وسواس فکری-عملی معمولاً در دوران کودکی، نوجوانی یا اوایل بزرگسالی شروع می‌شود. شروع اختلال وسواس فکری-عملی پس از ۳۰ سالگی غیرمعمول است. با این حال، به دلیل تعصب، عدم آگاهی در جامعه و در میان متخصصان سلامت، بسیار رایج است که تجربه فرد از اختلال وسواس فکری-عملی برای سال‌ها و حتی دهه‌ها ناشناخته بماند. 

ممکن است برای اولین بار در دوران بارداری یا مراقبت از نوزاد، اختلال وسواس فکری-عملی را تجربه کنید یا علائم موجود در شما تشدید شود. به این حالت، اختلال وسواس فکری-عملی پری ناتال گفته می‌شود. در این موارد، افکار تکراری ناخواسته اغلب در مورد آسیب دیدن نوزاد شما به نوعی است. به عنوان مثال، ممکن است افکار پریشان کننده مداومی داشته باشید که نوزاد شما نفس نمی‌کشد و بنابراین بارها و بارها نوزاد خود را بررسی کنید.

برخی افراد پس از تجربه یک رویداد آسیب‌زا به اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) مبتلا می‌شوند، اما بسیاری از افراد مبتلا به OCD هیچ آسیبی را تجربه نکرده‌اند.

یک عامل ژنتیکی (ارثی) در اختلال وسواس فکری-عملی وجود دارد. اگر شما مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی هستید، فرزندانتان نسبت به سایر افراد در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری هستند.

علت دقیق اختلال وسواس فکری-عملی ناشناخته است، اما شواهد محکمی وجود دارد که نشان می‌دهد علت فیزیکی در مغز دارد. برای افراد مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی، بخش‌هایی از مغز که مسئول شروع و توقف افکار و اعمال و پاسخ به اطلاعات جدید هستند، به طور متفاوتی کار می‌کنند. با کسب اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع، دانشمندان ممکن است به مرور زمان بتوانند درمان‌های بهتری را توسعه دهند.